Italiaanse Toestanden - Emigratieverhalen

Lees hier over de doldwaze belevenissen van de twee Nederlandse eigenaren van een Vakantiehuis Bed & Breakfast in Italie, Villa I Due Padroni.

Hilarische verhalen over het echte authentieke Italiaanse leven, over eten, kooklessen, Berlusconi en andere ongemakken in de mooie maar onbekende Oltrepo Pavese, het Toscane van Noord Italie: een luilekkerland voor wandelaars, wielrenners, luiaards en lekkerbekken.

Onze verhalen zijn verschenen als boek onder de titel Italiaanse Toestanden. Verkrijgbaar als paperback en als ebook.

Er is nu ook een tweede deel, Méér Italiaanse Toestanden!

En een derde deel! Nog Meer Italiaanse Toestanden!

Zie de presentatiepagina voor leesfragmenten en bestelinfo.



italie verhalen emigratie ik vertrek--italie verhalen emigratie ik vertrek

donderdag 23 oktober 2008

Tiffany

Esposizionearredamentidiotti  "Nee de kleurstalen krijgt u alleen te zien, als u eerst besluit dat u deze bedbank ook echt gaat kopen" zei de verkoper van de Arredamenti Diotti, het meubelbedrijf. Dat leek ons nu typisch een geval van "een aanbod dat we wel moesten weigeren". Sterker nog, we hadden natuurlijk meteen iets moeten zeggen als "bekijken jullie het even" en de zaak moeten verlaten. Maar ja, je blijft, zelfs als Nederlander, beleefd en stamelt iets als "È un po' strano", het is een beetje vreemd. Vond de verkoper echter niet: of je koopt via hun internetsite en dan betaal je prijs x, of je komt langs de showroom en dan betaal je prijs x + 20%. En terugkrabbelen is er dan niet meer bij, natuurlijk. Dus wil je kiezen uit modellen of kleuren, dan eerst beloven dat je ook echt gaat kopen. (Stel je voor dat iedereen hier zomaar binnen komt lopen!). Hij wist inmiddels al dat we een uurtje of twee onderweg waren geweest om die geweldige showroom van hem te komen (mogen?) bezoeken, maar dat deed kennelijk niet terzake. We taaiden af, zonder het hemelbed waarvoor we eigenlijk hier naartoe waren gekomen en ook zonder bedbank. Geen zin meer in. Tiffany2125tlfullfull  Een deprimerende terugreis van weer twee uur zonder buit dreigde, maar hé wat zagen we daar. Een speciaalzaak in verlichting. Die vind je hier niet veel, dus we wagen de gok. Misschien moeten we hier wel geblinddoekt naar binnen, grapten we, want stel je voor dat je voordat je koopt al de lamp zou zien die je gaat kopen! Dat zou ongehoord/gezien zijn. Maar nee, hier bleek men vriendelijk en we gingen zowaar met drie Tiffany-bedlampjes naar huis. Gelukkig!
Teruggekeerd waren Torti en zijn mannen alweer druk in bedrijf, want de beloofde regen bleef op wat miezerige druppels na, uit. Er werd weer beton gestort, er werd bekisting gemaakt voor de muur. De electriciën was geweest om te kijken wat hij moest doen (alles was al op de muur getekend door onze keukenprins dus dat kon zonder onze aanwezigheid. Morgen wel even controleren als ie weer komt natuurlijk), de eerste telaio, het raamkozijn werd geplaatst. Het zorgvuldig metselwerk van Mustafa ging eraan, want de maten klopten kennelijk toch niet helemaal. Weer puin. Maar het kozijn zit. Geen raam, en dat kan nog wel 15 dagen duren, want als ze gemaakt zijn, dan moeten ze nog geverfd worden. Img_0984 Img_1001  Img_1002 Tja, dat is niet helemaal wat Torti eerst beloofde. Hopen dat het ook droog en warm (of: niet-koud) blijft! Morgen wordt het weer druk: de ingenieur komt, de smid voor de kozijnen, de electriciën. En misschien de monteur van het badkamerbedrijf ook wel, om de deur af te kitten en de handvaatjes erop te zetten? Zou die deur ooit afkomen? Gelukkig hebben we nog niet betaald.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen