Italiaanse Toestanden - Emigratieverhalen

Lees hier over de doldwaze belevenissen van de twee Nederlandse eigenaren van een Vakantiehuis Bed & Breakfast in Italie, Villa I Due Padroni.

Hilarische verhalen over het echte authentieke Italiaanse leven, over eten, kooklessen, Berlusconi en andere ongemakken in de mooie maar onbekende Oltrepo Pavese, het Toscane van Noord Italie: een luilekkerland voor wandelaars, wielrenners, luiaards en lekkerbekken.

Onze verhalen zijn verschenen als boek onder de titel Italiaanse Toestanden. Verkrijgbaar als paperback en als ebook.

Er is nu ook een tweede deel, Méér Italiaanse Toestanden!

En een derde deel! Nog Meer Italiaanse Toestanden!

Zie de presentatiepagina voor leesfragmenten en bestelinfo.



italie verhalen emigratie ik vertrek--italie verhalen emigratie ik vertrek

donderdag 28 februari 2008

I conti finali

Hpim3608 We zijn er bijna! Waar? Thuis! Maar waar is thuis inmiddels? Nou voorlopig toch nog even Nieuwegein hoor. We hebben gepakt en geboend, zodat we het appartement enigszins op orde aan onze sympathieke huurbazen Franco en Giorgio kunnen overdragen. Een onvoorstelbare vracht aan spullen hebben we al naar het huis in Montecalvo versleept en toch ziet het er naar uit dat we nog met een volle Punto in Nederland terugkeren. Wat heeft een mens toch een hoop troep!
Bijna thuis dus en tijd voor de eindafrekening (il conto per favore!). Een slotoverzicht van een bewogen halfjaartje Pavia (en niet te vergeten: omgeving). Wat zijn de plussen en wat de eventuele minnetjes? In ieder geval kunnen we allebei, los van dit boekhoudersgepriegel van + en -, uit volle overtuiging zeggen dat het een groot succes is gebleken en dat we iedereen die in staat is het te organiseren kunnen aanraden om eens een halfjaar ergens anders te gaan wonen. Komt allen los van de vaste patronen en verruimt de blik, gij gewoonteslaven!
De plussen?
Nou dat zijn in de eerste plaats de Italianen, die in vrij wel alle gevallen belangstellend, vriendelijk, toegankelijk en beleefd zijn gebleken. Leuk volkje. Vooral ook érg hondvriendelijk. Wil je contact leggen? Neem een hond mee, succes gegarandeerd. We hebben in het halfjaar al wat leuke contacten gelegd, met onze verhuurders Franco en Giorgio, met Vittorio en Katherine van het koor, en ook met de nieuwe buren zit het al in de lift. Dan de omgeving, zowel qua natuur als cultuur. Daarover hebben jullie veel op de weblog kunnen lezen. Pavia zelf is een echte ontdekking: een leuk stadje, net levendig genoeg, niet te druk niet te stil, zonder stress-factoren en toch genoeg te doen. Er valt verder in de directe omgeving zoveel te zien en te ontdekken, dat één leven tekortschiet. Wij bevelen voor de heuvels van de Oltrepò aan!
J Ook het klimaat is niet verkeerd, zelfs niet wanneer je hier dus een najaar/winterperiode verblijft, al kun je pech hebben zoals de Bennebroekjes die nu net in die ruime maand met mist en bewolking op bezoek moesten komen. Het is hier veel vaker onbewolkt (meer zon dus) en er is weinig wind en regen. Maar wel veel en vaak mist inderdaad. Over het eten en drinken hoeven we het nauwelijks te hebben: vrijwel altijd lekker en nooit duur (tenzij je persé truffels wilt eten). Kopje koffie voor 80 cent, een fles wijn voor 1½ euro, een diner voor 15-20 euro p.p. Het kan hier (nog).
Enkele minnetjes?
In de eerste plaats de universiteit, helaas. Na de warme kennismakingsbijeenkomst door de faculteitshoogleraar en mederwerkers in juli viel het echte verblijf erg tegen. Weinig contact, en nauwelijks pogingen daartoe. Geen werkplek tussen de anderen, die er trouwens nooit waren. Een eerste inhoudelijke bespreking met de professoressa moet nóg plaatsvinden. Gesprekken gingen vooral over het huis. Leuk die belangstelling, daar niet van, maar wat kwam ik hier ook al weer doen? Eenmaal besloten hebbend dat ik de studie maar even moest ‘kaltstellen’, kwam er slechts een eenregelige reactie van de onderzoekster. De hoogleraar liet het afweten. Nou ja, genoeg geklaagd. Vergeten maar, deze ingedutte club!
Dan enkele kenmerken van het appartement, dat over het geheel genomen overigens heel geschikt is gebleken. Maar na een maand of 5 beginnen kleine irritaties steeds zwaarder te wegen. Het is een jas die je niet lekker zit en je kan hem niet uitdoen of laten vermaken. De gehorigheid bijvoorbeeld: het gedreun van de toegangsdeuren door de hal, waarop Saar steevast met geblaf reageert. Erg vermoeiend. Dan de gemeenschappelijke verwarming die maakt dat je hartje winter vaak met de ramen open zit, het wordt veel te warm gestookt en je kan het niet zelf bijregelen. En ook de ligging op het noorden die het appartement wel wat donker maakt. Altijd het licht aan: niet echt leuk.
Nog een dikke min cq. nul: de makelaar. Zie de weblog en bekijk de plaatjes van de martelwerktuigen!



Bijna terug. Maar eerst hebben we vandaag nog een paar zaken te regelen. Allereerst hier in Pavia alles wat mee naar Nederland moet in de Punto proppen. Dat is ondanks dat er veel in Montecalvo achterblijft toch nog rijkelijk veel. Verder de grote schoonmaak afmaken en de vloeren dweilen (gisteren al begonnen met poetsen), en de sleutels inleveren bij huisbaas Franco.



Vanmiddag komt onze ingegnere nog naar Montecalvo om met onze buurman Francesco te babbelen. Hopelijk wil die daarna zijn handtekening zetten onder de geen bezwaar brief m.b.t. de bouw van de waranda op onze gemeenschappelijke perceelgrens. Daarna nog één nachtje slapen in onze villa en dan gaan we richting Gotthardpas voor de eerste etappe naar huis. Dit is dan ook voorlopig de laatste aflevering van deze weblog. Straks koppel ik deze laptop af van Internet en zijn we, tot we in de Kervelgaarde zijn, niet meer online. Pas als we over enkele maanden voorgoed in Montecalvo zijn neergestreken, nemen we de draad weer op. Tot dan aan iedere lezer: Ciao en arrivederci!



Hpim2576

zondag 24 februari 2008

Turisti e nuovi residenti VIP

Hpim3631_3 De toeristen dat zijn wij nu nog een beetje, maar straks zijn jullie, lezers, dat samen met hordes andere Nederlanders, Duitsers, Zwitsers, Fransen, Italianen etc etc die om onze luxe appartementen zullen moeten vechten (hoogste bieders eerst!). En nieuwe residenten dat zijn wij straks zeker, en nu al een beetje want volgens de gemeente Montecalvo is alles met onze inschrijving in orde, zo hoorden we vandaag. Maar VIP??? Zo voelen we ons misschien wel in ons ruime mooi gelegen villa, maar is dat terecht? Volgens La Provincia Pavese, het regionale dagblad dat zo ongeveer ons lijfblad is geworden, is Santa Maria della Versa (het voor ons dichtstbijzijnde dorp) ‘booming’,en vooral in trek bij immigrati di lusso: nieuwe inwoners die geld hebben en luxe zoeken. Wie zijn die VIPs? Mensen uit de wereld van kunst en cultuur, grote ondernemers e.d. Wat zoeken ze? De rust van de omgeving, waardoor ze kunnen ontspannen en ontsnappen aan het gejaagde leven van de grote stad. “De tijd is rijp om dit gebied niet langer alleen een regio van de wijnen te laten zijn, maar ook van het toerisme in brede zin”. Het blijkt dat financiers er steeds meer heil in zien om in dit gebied geld te steken, zodat het zich verder kan ontwikkelen. Santa Maria is qua gemiddeld inkomen nu al een van de meest welvarende van de hele provincie Pavia. Dat kan wat worden als straks half Italië (en de rest van de wereld) naar dit gebied wil komen! We hebben net op tijd onze villa aangeschaft, als we deze verhalen mogen geloven: en wie zitten er dus weer met hun beider dikke konten op deze goudmijn? Juist ja, de padroni, ofwel de nieuwe residenti VIP!







Om het gevoel te krijgen dat we hier echt  gaan wonen, hebben we vandaag alvast maar weer eens wat zooi naar de villa overgebracht: spullen die niet meer mee hoeven naar Nederland. Het wordt ook wel tijd, want er resten ons nog 4 à 5 dagen in Pavia. WaarschijnlijkHpim3605 Hpim3609_3 omdat we donderdag al weer een afspraak in Montecalvo hebben en dan maar liever meteen van daar uit naar NL vertrekken. En hoewel we toch al wat dozen in de loop der tijd hebben overgebracht, hadden we vandaag toch ook weer een aardige auto vol! Kruidenierswaren die lang houdbaar blijven, de broodbakmachine (laatste brood vanochtend gebakken), stereo en dvd-speler, en dergelijke. Saar paste nog maar net in de auto. De fietsen blijven nog even in Pavia, want het geplande fietsavontuur van één van de padroni ging vandaag niet door vanwege heftige mist. Iets te riskant, vooral doordat ze hier niet aan aan fietspaden doen.



Behalve het slepen met dozen viel er nog meer te doen vandaag en dat verliep allemaal op zijn dorps: geen planning of afspraken, je komt ergens binnen, loopt iemand tegen het lijf en regelt wat je wilde regelen:



1. Bij de gemeente, ruim vóór het eigenlijke spreekuur, lichten we de technica in over onze plannen. Wat zijn de juiste procedures? Is de brief die onze buurman moet tekenen (gisteren opgehaald bij de ingegnere) zo goed? De procedures zijn dezelfde als elders in in de provincie Pavia. “We doen niet moeilijk. We zijn maar een kleine gemeente. Download de benodigde documenten van de site van Broni, Stradella, of Voghera voor mijn part, en verander de naam van de gemeente in dat van Montecalvo. Ja de brief is ok, maar het is wel beter hem te laten registreren bij een notaio, voor de toekomst, je weet maar nooit.”



2. In het café in de vallei Scuropasso waar we regelmatig een kopje koffie of pilsje nuttigen, lopen we de idraulico tegen het lijf die we al twee weken niet gezien hebben, terwijl hij toch 750 euro van ons te goed heeft. Meteen betalen en vragen waar de elettricista blijft, die er juist al twee weken met 400 euri van ons vandoor is! Niente paura, de elettricista zit te wachten op de bestelde materialen maar komt vanmiddag vast wel langs. De idraulico bekijkt onze bouwplannen en geeft alvast wat nuttige info over de ligging van de huidige riolering, ivm het toekomstige appartement in de cantina.



3. We willen de brief van de ingegnere, zie 1, aan de buurman overhandigen om hem alvast week te maken. Terugkomend van Santa Maria waar we wat inkopen hebben gedaan (o.a. voor Hpim3634Hpim3636 in NL wonende buur-achtigen die zich specialiseren in het beheren van huizen en kopen van wasmachines), rijden we opeens achter  een vrachtwagentje volgeladen met damigiani, mandflessen. En ja hoor, het is de buurman die net terugkeert van een verkoopreis van zijn nieuwe oogst. Even langslopen om hem de brief te overhandigen. Flikflooien met de hond van Roberto, Leo. Die is te snel voor de foto.



Alles loopt hier gesmeerd en het gaat helemaal vanzelf. Vanmorgen nog. Ben met Saar tussen de wijnstokken van Roberto en Francesco aan het wandelen, komt mij een onbekende man tegemoet met een zwarte labrador. Buongiorno uitgewisseld en meteen maakt hij zich bekend als een van de andere bewoners in frazione Spagna. Wat doen wij hier, en wat doet u? Hij en zijn zoon zijn specialisten in het plaatsen en richten van TV-antennes en satelietschotels. Nu wil het geval dat bij ons de TV heel veel ruis en sneeuw laat zien en dat de antenne boven op ons dak opnieuw gericht moet worden? Dat wil de buurman wel tezijnertijd wel voor ons doen. Is dat toeval, en zijn wij goudhaantjes of niet?

vrijdag 22 februari 2008

Esaurita

Hpim3459 Overspannen ja! Begrepen? Willen jullie wel een beetje voorzichtig met me zijn als ik terugkom over een weekje, wowowowowow! O nee: bauauauauauau! Mag ik een beetje overspannen zijn alsjeblieft? Drie huizen heb ik tegenwoordig te bewaken, drie! Bijna voor elke poot één ... Ik was zo gewend aan het rustige huis in Nieuwegein, af en toe zag ik door het keukenraam wel een voorbijganger en gaf ik even een waarschuwingsblafje, heel even maar. En tegen half zes, dan vergiste ik me wel eens: als ik een autoportier hoorde dichtslaan dacht ik altijd dat het het baasje was. Dan blafte ik altijd even uit enthousiasme. Even. Maar verder hoefde ik niet te waken. Alleen slapen, eten en rennen. Wat een tijd was dat! HalMaar nu, eerst kom ik in een huis waarvan ik alleen op de bovenverdieping mag komen. Als we de  voordeur door zijn dan loop ik meteen naar de deur van de eerste kamer, net als thuis, maar ik mag er niet in!!! De baasjes lopen altijd meteen naar boven en gaan daar zitten, in de studeerkamer zal ik maar zeggen (gek genoeg is er ook een keuken op die verdieping, dat snap ik niet). Verder loopt iedereen zomaar ons huis in en uit zonder dat de baasjes er iets aan doen. Telkens, misschien wel 50 keer per dag hoor ik de voordeur slaan, maar hoe hard ik ook blaf: de baasjes blijven zitten. Terwijl ze alles wel eens zouden kunnen weghalen! (mijn brokken!) Sterker nog, de baasjes willen dat ik mijn bek houd, als ik te hard blaf sturen ze me naar de slaapkamer! Ik snap er niets van en dat geeft veel stress. Ja ook honden kennen stress. Bijvoorbeeld als ze achtergelaten worden, zoals ik wanneer de baasjes gaan winkelen. Mag ik niet mee! Zit ik in de auto en blijven ze een uur weg. Gisteren gingen we naar Milaan, waarom? Nietpoepen Een drukke stad waar ik steeds aan de lijn moet en alleen mag poepen in Hpim3551omhekte perkjes waar  het vies is doordat iedereen daar poept (jullie zitten toch ook liever op een schone wc?).  En ja, soms móet je gewoon, dus dan gebeurt het toch en doet de baas alsof hij het niet ziet.                                                                                                                  



Hpim3601Hpim3604 En ook in Milaan laten ze me rustig achter hoor, gaan ze zo'n oud gebouw in, wat er te zien is weet ik niet maar ze blijven rustig een half uur weg. Ik maar wachten en wachten.



                                                      



Hpim3498_4Gelukkig komt er af en toe een aardige Italiaan voorbij die me wat aandacht geeft en me aait. Ik mag hier trouwens van de Italianen zelf wel bijna altijd overal naar binnen, bars, restaurants, geen probleem. En een aandacht dat ik dan krijg! (ik leg dan ook veel makkelijker contact dan de baasjes zelf, maar dat moeten jullie niet verder vertellen hoor, want dat vinden ze vast niet leuk). Aandacht van de Italianen bedoel ik. De baasjes zijn alleen met zichzelf bezig, tekeningen, plannen, dakdekkers weet ik veel. Het gaat over een nieuw huis geloof ik. Nog een huis! We hebben er al twee, waarom nog één.



Het rent er wel lekker hoor, daar niet van. Overal liggen steentjes om mee te spelen. Maar ook zijn er Hpim3258Hpim3436 vervelende doornstruiken waar ik soms intrap en dan doet mijn pootje zeer. En overal is klei waar ik vrolijk in rondbanjer, maar dat vinden de baasjes weer niet leuk, zodat ik telkens in bad moet!  Daarna mag ik dan gelukkig wel bij/op de baasjes liggen in de gezellige zithoek.



Maar drie huizen om te bewaken, dat is gewoon teveel! Snappen jullie nu dat ik overspannen ben? Bauauauauauau!Hpim3461

woensdag 20 februari 2008

I rifiuti

Wisten jullie dat het Italiaanse woord "rifiuti" dezelfde etymologische wortel heeft als het Engelse "to refuse"? Dat laatste betekent, zoals iedereen welbekend: weigeren of afwijzen. Als een Italiaan zijn "rifiuti" in de container gooit, wil ook hij er vanaf. Zo zie ik veel huisvrouwen elke morgen met een plastic zak van de Esselunga (Di per Di, Carrefour of Bennet of welke supermarkt dan ook) richting vuilcontainer lopen om daar de boel te dumpen. Als je dat ziet, denk je: "Schoon volkje, die Italianen; ruimen alles keurig op".



Napoli De werkelijkheid leert anders. Jullie zullen zelf ook wel de beelden uit de straten van Napels hebben gezien. Gigantische bergen afval dat nergens kan worden gedumpt of verbrand omdat alle stortplaatsen vol zijn en de afvalverwerkingsinstallaties niet zijn afgebouwd, of nooit van de grond zijn gekomen. Dat probleem daar speelt inmiddels al meer dan 15 jaar en af en toe zie je er wat van op de televisie. Volgens de Italianen hier in het Noorden hebben die Napolitanen, of beter gezegd de inwoners van de regio Campania, dat volledig aan zichzelf te wijten. Vooral hun bestuurders zijn zo corrupt als de neten en bij ons zou zo iets nooit kunnen gebeuren, zegt men.



Eerlijk gezegd twijfel ik daar aan. Nederland kent zijn zwerfvuil ("Nederland schoon", weet je nog?) maar hier kunnen ze er ook wat van. Her en der ligt ervan alles langs de kant van de weg. Kennelijk laat de eerste een ijskast (bijvoorbeeld) liggen en vervolgens denkt de rest: "Ach, er kan nog wel iets bij!" De volgende stap is blijkbaar dat er vervolgens een gemeenteambtenaar langskomt die denkt flink te moeten optreden en vervolgens een bordje "Divieto di scarico", (verboden vuil te storten) laat plaatsen. Het vuil blijft vervolgens gewoon liggen. Uitwijkhavens langs de snelweg, liggen bezaaid met weggeworpen papier, plastic flessen en alles wat een moderne automobilist verder allemaal bij zich heeft. De Italiaan houdt zijn eigen straatje goed schoon, maar de openbare ruimte, daar bemoeit niemand zich mee.



Hpim3586Hpim3595 Hoe kom ik daar nu op? Nou vandaag hebben ook wij ons rifuiti gestort. Nee, niet langs de kant van de weg maar in een grote vuilcontainer die naast het gemeentehuis van Montecalvo was neergezet. De cantina in het huis in Montecalvo stond nog vol met spullen die signor Colombo, de vorige eigenaar, met veel moeite misschien had bijeen gezameld. Er lagen voor minstens twee keukens aan keukenkastjes en andere toebehoren, zware dressoirs, en ook nog een naaimachine en een B&D decoupeerzaag die het geen van beide meer deden, en verder nog allerllei andere rotzooi, zoals een workmate van Lego. In eerste instantie hadden wij een opkoper langs laten komen om de boel weg te laten halen, maar toen deze 300 euri's vroeg voor deze gunst, besloten we dit klusje maar zelf op te knappen. Vandaag dus 8x op en neer gereden naar Crocetta, de frazione waar het gemeentehuis van Montecalvo staat. Elke keer de auto zo vol mogelijk geladen.



Hpim3597 De cantina is nu (bijna) leeg, op een paar stukken na die echt te groot en te zwaar waren om in onze Punto te kunnen vervoeren. Bovendien was het ons nooit gelukt om die boven ons hoofd op te tillen om over de rand van de container te kieperen. Zo'n (bijna) lege cantina geeft uiteindelijk toch wel een voldaan gevoel.



Op het eind van de middag ook kennis gemaakt met Francesco Vercesi, de vader van Roberto waarover we het al eerder hadden. Francesco is de eigenaar van het lap grond naast ons. Omdat we de pilaren die onze toekomstige waranda moeten gaan ondersteunen pal op de perceelgrens gaan plaatsen, zal hij daar toch zijn toestemming voor moeten verlenen. Van Roberto wisten we al dat de "ombra" op de wijgaarden het doorslaggevend argument zou zijn. Gelukkig zag Francesco ook wel in dat dit geen probleem zou worden. Hij geeft graag zijn toestemming. Temeer omdat Stef ook (slim!) de mogelijkheid van een gezamelijke waterput ter sprake bracht. We delen de kosten en ieder krijgt de helft van het water dat we dan oppompen. Zijn helft voor zijn "orto", de moestuin, de andere helft voor onze siertuin vóór ons huis. Wichelaar Francesco wist wel een expert die met een "salice", een wichelroede kon vaststellen of er voldoende water bij ons in de grond zit. (salice = wilg...., hé, nog iets etymologisch: zou wichelroede oorspronkelijk wilgenroede kunnen zijn geweest?).  Volgende week hopen we alles v.w.b. de toestemming met hem rond te maken. Daar is weer een ingewikkeld formulier voor nodig (vast ook met zijn codice fiscale, en die van ons!). Ingegnere Cassani zal ons zo'n formulier verschaffen.



Tot slot vandaag nog iets in de categorie geel en groen ergeren. Door jullie dan, bedoel ik. Afgelopen zondag zijn we weer naar de Mediterranée geweest. Een spectaculaire en prachtige tocht door de bergen die uiteindelijk in Portofino eindigde. Het mooiste havenplaatsje langs de Middellandse Zee, volgens de ANWB reisgids. En inderdaad...., niets teveel gezegd. Eigenlijk zouden jullie dit allemaal zelf moeten zien. Dat kan! Straks..... als jullie boeken bij ons B&B!
Portofino



Bergen

maandag 18 februari 2008

Italia anplagghed

Terwijl we met de winkelier aan het praten waren, kwam er iemand binnen en die vroeg even tussendoor of er nog doppen waren. Doppen? Ja, voor de zelfgevulde flessen spumanti. Ja natuurlijk, denk je dan, we zijn hier in het gebied van de wijngaardiers. De tuinbouwwinkel waar we ons in bevonden blonk inderdaad uit in producten die je bij een Nederlandse tuinspecialist niet vindt. Zoals zakken vol met erg grote kurken, voor de mandflessen wijn waarschijnlijk, de mandflessen zoals benedenbuurman Roberto ze verkoopt voor ca. 100 euro, goed voor 60 à 70 flessen, en zoals je ze in dit dorp, Santa Maria della Versa, voorbij ziet komen, achterop pick-up trucks, gelabeld en wel met de adressen van de sommelier-clienten.Mandfles_2 Kroonkurken_2  Een op dit gebied gerichte winkel dus, met ook veel zeer professioneel uitziende snoeimessen voor de wijnstokken. Kroonkurken zocht de nieuwe klant, maar helaas had onze winkelier niet de goede maat. Nou ja, hij zat ook pas een maand of 5 in het vak en was voorheen sales agent, weet hij veel wat de goede maat is. Italiaan was hij wel, maar oorspronkelijk uit het gebied van Milaan en het Gardameer. Hij had veel gereisd, Amerika en zo, en ook Nederland, Utrecht. Kortom hij was internationaal georiënteerd. Of zijn recente carriere-switch nu zo’n goede zet was geweest? Hij leek zich te vervelen en zat om een praatje verlegen met mensen van buiten, die hem wel begrepen, mensen met initiatief en dynamiek, kortom: noi! Hier in deze regio verbouwden de mensen alleen wijn, en verder leidden ze volgens hem een slaapverwekkend bestaan. Terwijl het gebied toch zoveel mogelijkheden had! Ons plan om toeristen te lokken viel bij hem dus in goede aarde. Hij begon tegen ons maar eens in het Engels, maar schakelde al snel weer over op het Italiaans waarin wij natuurlijk stug bleven doorpraten: 1-0 voor de padroni! Interessant vond hij onze plannen. Als jullie advies nodig hebben, dan kom je maar naar mij, zei hij en was ondertussen al aan het denken geslagen. Een leuke kastelenroute zou je kunnen uitzetten, een wijn-degustazione-trip natuurlijk, een dagje Milaan, idem Genua: er was genoeg te doen. Je regelt een pullman (Italiaans voor autobus) en je kunt zo een week rondtoeren. Hij kende de burgemeester van Stefanago en zou wel wat kunnen regelen voor een bezoek aan het kasteel daar. Dit gebied bood veel kansen, het was zeker zo mooi als Toscane, maar ja wat wil je, minder ontwikkeld en de bewoners hier tonen geen initiatief, ze zitten te slapen. Dat heeft zijn nadelen, bedacht een van de padrones toen, maar ook zijn voordelen: Deze streek is nog ongerept, een niet door de toeristenindustrie aangetast stuk Italië, waar nog veel mogelijk is en niet alles is dichtgetimmerd omdat iedereen het geld ziet dat drommen buitenlanders meebrengen. Dat moeten we uitbuiten in onze reclame voor dit gebied: dit is Italië ongerept, maagdelijk, zoals het altijd is geweest: Italia unplugged, ofwel anplagghed, zoals enkele komieken het hier verwoorden: dat is een goeie slogan voor op de website!



Ondertussen heeft de ingegnere Cassani zijn eerst product afgeleverd. Gisteren zaten we vol spanning bij hem, om te horen wat er wel en niet zou kunnen en wat het zou gaan kosten. Wat zenuwachtig stapten we zijn kantoor in Pavia binnen. A pool or not a pool, that was the question. Nou dat zwembad komt er wel hoor, luitjes, wees maar niet bang. De ruwe kostenschatting van de ingegnere voor het panoramaterras, de balkons, de trap naar de cantina, het appartement in de cantina, de beschildering van de buitenkant van het huis, het aanbrengen van een paar extra ramen, deze schatting kwam ongeveer uit op wat wij gehoopt hadden. Dit ondanks een aanpassing in de cantina die nog wat extra kosten met zich meebrengt: het verplaatsen van de badkamer. We waren eigenlijk wel blij met die aanpassing want zo creëerde Cassani een appartement dat volledig op zichzelf staat waarbij onze gasten niet via een gemeenschappelijke ruimte naar de badkamer moeten. Dit weekend zijn we met de fraaie technische tekeningen in het huis zelf gaan kijken of we nog aanpassingen willen (en dat willen we).Oudesituatie_2 Nieuwesituatie_2  Daarna gaan we naar benedenbuurman Francesco om zijn toestemming te krijgen voor het panoramaterras: als dat maar niet teveel schaduw werpt op zijn kostbare druivenakker! Maar ook daar zijn we op voorbereid: even een programma van Internet gedownload en we berekenen de schaduwwerking van huis en terras door het jaar heen: zijn we slim of zijn we slim? 15juni 31juli Wat blijkt: het terras voegt nauwelijks iets toe aan de schaduw die het huis zelf al werpt. Dat zou dus geen probleem mogen zijn? Speriamo! En passant spreken we met de ingegnere nog even over de dakdekkers: “Beh, muratori, una razza maledetta”, een vervloekt ras, dat zijn ze, oordeelde Cassani. De prijs daar ging het om. Die 4000 euro was dat toch niet een beetje veel, nu blijkt dat het maar 5 dagen werk was? Cassani rekent voor: 13 mandagen van 9 uur a 20-25 euro per uur, dat is zo’n 2600 euro en geen 4000 inderdaad. Maar ja, dan nog 1000 koperen bevestigingsklemmen en wat ander materiaal: al gauw 600 euro. Maar nog steeds geen 4000, toch? Hij gaat de dakdekker om i conti finali vragen: we zijn benieuwd!

donderdag 14 februari 2008

Canevino

Hondwijn Hond en wijn, dat zijn inderdaad enkele van de ingrediënten van ons verblijf hier de laatste weken (naast dakdekkers en ingenieurs). Maar Canevino is ook een leuk plaatsje in de omgeving van Montecalvo (er schijnt ook een Casa Gatto te zijn, maar daar durven we met Saar niet heen). Vandaag besloten we, omdat we niks beters te doen hadden (het was alwéér stralend weer, morgen spreken we pas met de ingenieur en het dak bleek gisteren opeens af!!!!), maar eens een ritje aan de oostkant van Santa Maria te gaan maken. We zien telkens als we naar Santa Maria rijden of lopen uit op een toren aan de overkant van Valle Versa en vragen ons steeds af in welk plaatsje zich dit merkmaal bevindt. Dus maar eens op verkenningstocht met de Kaartmontecalvocanevino stafkaart (een maand of twee geleden aangeschaft) bij de hand. Het werd een alleraardigst tochtje over de achtervolgende heuvelkammen met uitzichten op schattige dorpjes en veel heel veel wijngaarden (die nu nog bladerloos staan te wezen, maar over een maand of wat is alles groen). We passeerden San Damiano al Colle (waar de narcissen al op knappen stonden), Rovescala, Torrone, Pizzofreddo, Golferenzo, Volpara en dus Canevino, waar Hpim3505je vanf het plein Hpim3511voor de kerk een Hpim3514prachtuitzicht hebt over de valleien. Onderweg her en der pleisterplaatsen en wijnproeverijtjes. Dit alles op een afstand die het mogelijk maakt dit parcours in een leuke dagwandeling op te nemen. Op de stafkaart zijn de steenslagweggetjes die tussen de wijngaarden doorlopen goed aangegeven, en we zien dat er tal van dat soort tussendoortjes te vinden zijn. Als we over een paar maanden terug zijn, gaan we de route al wandelend maar eens verkennen en uitzetten. Hpim3507Leuk werk! Jullie merken het: ons zelfgemaakte Hpim3519Hpim3517wandelgidsje is al in de maak! Op de terugrit kwamen we warempel eens een keer uit bij de kerk en het kasteel van Montecalvo, die nog al geïsoleerd van de frazioni van de gemeente zelf liggen, onzichtbaar achter het kerkhof dat we eerst voor het kurketrekkermuseum hielden! Dat museum, alleen 's zomers open, bleek naast de kerk te liggen. Of het kasteel te bezichtigen is, bleef vandaag nog onduidelijk. Alles werd goed onderhouden, maar de hekken waren dicht, geen infobordjes te zien. We hebben nog wat uit te zoeken. Voor de Jealous Guys nog wat leuke plaatjes.



Hpim3522Hpim3521Hpim3503Hpim3509   

maandag 11 februari 2008

Tutto a norma

= alles naar Norma? Zou ze wel willen. Nee, dit betekent dat alles volgens de voorschriften is aangelegd en verbouwd in ons huis, zoals signore Colombo ten overstaan van de notaris in de koopakte heeft verklaard. Zie je wel, Italiaans is niet moeijelijk, jij bent de baas! Nou ja, zo ongeveer dan. Wij zijn het in ieder geval wel, van ons huis namelijk: we zijn nu de echte padroni van de villa, want we hebben zojuist onze eerste nachten in Montecalvo Versiggia doorgebracht, grappa!!! De kouwelijke padroni, die dit schrijft, had nog wel wat Afb023_3 moeite met inslapen, het was toch nog wel wat frisjes al stond de caldaia in de cantina te loeien: de nieuw aangebrachte thermostaat gaf 13 graden aan! Toegegeven, het vóelde warmer aan (de thermostaat zit tegen de nog niet opgewarmde muur en dus is de aangegeven temperatuur wat lager dan die van de lucht), maar het was toch echt nog  geen 20 graden. Na een uurtje maar eens opgestaan en een extra slaapzak gepakt die we gelukkig bij ons hadden. Daarna ging het beter, maar wel weer vroeg wakker: het is nog een beetje onrustig in het padrone-hoofd! Logisch toch? Want er was weer van alles gebeurd de afgelopen dag.
Na het inpakken in Pavia voor de geplande overnichting, pardon, –nachting, fluks op weg. Alweer zon, alweer lente! Op het huis aanrijdend, zagen we een auto staan. De dakdekkers? Op zaterdag? Nee, als ze door de week al niet verschijnen, dan toch zeker niet op zaterdag (donderdag lijken ze gewerkt te hebben, maar gisteren verscheen er dus weer niemand: ze hadden kennelijk een ander gaatje te vullen. Ondertussen begint het dak er toch wel wat ordelijker uit te zien!). Elettricista Nee, het bleek de elektricien, die ons al was aangekondigd door de idraulico. Deze jongeman toonde ons nog wat probleempjes met de impianto, het hele elektriciteitsgebeuren van het huis. Losse draadjes, met wat tape aan elkaar gefrutseld (non a norma!), verkeerdom gemonteerde zekeringkast, ontbrekende zekeringkast, losse draden in de badkamer, vlak naast de wasbak. Hij schudde zijn hoofd: “È non a norma, non a norma!” Maar de eigenaar had toch verklaard dat alles a norma was, riepen wij, quasi verbaasd? Italgebaar_1 De elettricista maakte het typisch Italiaanse handgebaar dat zoiets betekent als: fantastisch, geweldig! ofwel: dat moet je ruim zien. Nou vooruit dan maar, ook wijzelf hadden de waarheid bij de notaris wel wat opgerekt, nietwaar? O ja, de verwarming kregen we niet aan de praat, bedachten we opeens: de idraulico kwam toch nog wel vandaag? Ja, die kwam later. Maar ik wil ook alvast wel even kijken hoor. Op naar de cantina, alwaar de behulpzame elettricista de stekker van de ketel andersom in het stopcontact (non a norma! dat moet een schakelaar zijn!) stak en de ketel vrolijk aan de slag ging. Was dat alles? Ja dat was alles. Prese Waren wij echt zo stom? Ja dat waren wij. Niet dat we het nu snappen (laatste les elektriciteitsleer is 30-40 jaar geleden): bij wisselstroom maakt het toch niet uit? Kennelijk maakt het hier dus wel uit. Zou dat wel a norma zijn? Ab- norma-al zou ik denken! Maar onder onze lezertjes zijn er ongetwijfeld vele amateur-experts die dit raadsel kunnen oplossen (zonder denigrerende onder- of boventoon graag!).  Wij besloten ons verder maar niet met deze rakettechnologie cq quantummechanica te be- en vermoeien (geheel naar onze norma) en in het lentezonnetje te gaan zitten, met een kopje koffie. De elettricista ging even voor een slordige 400 euro aan ontbrekende materialen halen. Ach ja, je hebt (nog) geld of niet. Kan het eenvoudiger? Aan het eind van de middag was alles qua verwarming geheel volgens de regels (van deze elektricien tenminste). Volgende week komt hij de rest van de aansluitingen rechttrekken.
’s Avonds uit eten in een restaurant in Santa Maria della Versa, visspecialiteiten en Sardijnse keuken. Gezellige tent met breedsprakige ober/eigenaar. We lieten ons Lumachineg meeslepen door zijn enthousiasme en advies: frutti di mare als voorafje (-je? vier overschalen met overheerlijke inktvis, zeeslakjes en nog meer van dergelijk snoepgoed) en een pastaspecialiteit uit Sardinië als primo: fregole met vonole, erwt-kleine pasta balletjes met strandgapertjes. Jamjamjam.Fregole  Ondertussen zorgde Saar ervoor dat we contact legden met zo ongeveer alle gasten links, rechts en achter ons, door zich beschikbaar te stellen aan vele kroelgrage handen. O wat een leuk hondje en zo rustig! (kom maar eens naar de via Moruzzi, dan piep je wel anders!). Een mevrouw liet ons zelfs een videofilmpje zien van haar hangbuik … zwijntje (even schrikken hè?). Dat was toch zo’n intelligent beest (moet bij de gemeente Pavia gaan werken!). De tijd vloog en de fles Chardonnay uit de Oltrepò raakte leeg. Toch ook nog maar een dolce: APFELSTRUDEL MIT VANILLESOβE!!! (er wordt nu iemand in de Bennebroekstraat nr 10 groen van jaloezie). Koffie toe. 32 euro p.p. Dit is weer een aanradertje voor de toekomstige gasten van de padroni!



Inmiddels geeft de thermostaat 17 graden aan: het gaat vooruit. Ik kijk uit over door de vroege ochtendzon beschenen en door de nachtvorst berijpte wijngaarden, die op de zachte glooiingen van de heuvels zijn gedrapeerd. Er is een kopje thee genuttigd in de gezellige woonkeuken van het toekomstige huurappartement. De andere padrone lig nog te snurken, hondje op kussentje bij zich: idyllisch hè? Die Bootsen slapen altijd en overal, gvd!

zaterdag 9 februari 2008

La residenza

"Si stanno divertendo un sacco", zei de gemeenteambtenaresse tegen haar collega, "ze hebben er veel plezier om". Om wat? Om de altijd aanwezige en noodzakelijke C.F., de codice fiscale, een soort Sofinummer. De vorige keer had ze al tegen ons gezegd dat je desnoods zonder geld op pad kon gaan in Italië, maar nooit zonder C.F. de deur uit kon. Ze kende haar eigen code uit het hoofd, een prestatie want het is wel iets langer dan een pincode (een combinatie van een kleine 20 cijfers en letters). Toch was ze deze keer bijna vergeten ons de codes te vragen. Gek genoeg, want het formulier dat ze voor ons moest invullen was afschrikwekkend: een A3 vol met vakjes en in te vullen regels! "Daar zou toch zeker ook de C.F. bij horen?", vroeg ik maar eens schertsend toen ze zei dat ze voldoende gegevens had (paspoort, verklaring gemeente Pavia). "O ja, natuurlijk de C.F.!!!" lachte ze ten reactie, wetende hoe wij ons vermaakten met dit Italiaanse verschijnsel.
Waar was dat formulier eigenlijk voor? Awel, voor onze inschrijving als ingezetenen van de gemeente Montecalvo Versiggia! La residenza zogezegd, nodig om te voorkomen dat we straks heel veel meer belasting moeten gaan betalen. Het formulier was groot, maar de formaliteiten bleken dus erg beperkt. Dat was in Pavia wel anders, hadden we inmiddels ontdekt. Maanden en maanden nadat we onze hele doopceel hadden moeten lichten om als inwoners van Pavia te boek te kunnen staan (C.F. uiteraard, paspoort, ziektekostenverzekeringsbewijs, creditcard, huurcontract), bleek Sportellomen in eerste instantie ons niet te kunnen vertellen of we nu inmiddels echt inwoner waren. We hadden destijds alleen een soort voorlopige verklaring gekregen. Of dit nu definitief was, wist men echter niet. Niet bij het eerste loket, waar we dus tijden geleden al die informatie hadden ingeleverd (“daar ga ik niet over, ik maak alleen het dossier, wat de andere afdelingen ermee doen weet ik niet en daar heb ik niets mee te maken. U moet bij het loket zus en zo zijn, daar aan de overkant van de hal”). Maar ook niet bij het gewraakte loket zus-en-zo, want daarachter zat een Scatola20bomboniere20champagne oliedomme doos, excusez-le-mot, una scatola stupidissima. Er ontspon zich de volgende dialoog: "Een verklaring van inwonerschap? Ja dat kan, dan moet u de volgende documenten inleveren: C.F., paspoort, huurcontract etc.". "Maar dat hebben wij allang ingeleverd!" "Toch moet het." "Zijn we dan nog niet ingeschreven?" De doos tikt wat in en op haar scherm verschijnt een soort verklaring op onze namen van ingezetenschap: “Jawel, maar voor een verklaring moet alles worden Residenzanico_1ingeleverd.” "Maar er is al een dossier van ons!", zeggen we verontwaardigd. “O ja? Nou dat moet hier eerst langskomen en dat is nog niet gebeurd”. "Maar is het dan maanden onderweg van de ene kant van de hal naar de andere?" reageren we perplex. “Weet ik niet, ik heb het niet.” We zuchten diep, beseffend dat we hier niet verder zullen komen. “Dus we zijn wel officieel inwoner van Pavia?” vragen we nog maar eens, in de hoop dat we met deze mondelinge verklaring in Montecalvo verder kunnen. “Ja hoor, kijk maar”en ze wijst naar haar scherm. “Willen jullie een afdrukje?” Onze broeken zakken van onze respectievelijke konten! Daar hebben we het toch al een kwartier over, of niet? “Het kost wel 1 euro 20 per afdrukje hoor", zegt de scatola, alsof de prijs ons alsnog zal afschrikken. Nee laat maar, te duur! Haha, wat een mop. We kopen ieder onze verklaring en gaan in verwarring maar opgelucht weg: we hebben nu toch de verklaring die we niet konden krijgen!





Comunemontecalvo En in Montecalvo werkte het dus vlot en soepel: we zijn ingezetenen van Montecalvo Versiggia! Grappa!
Iedere dag zetten we zo een stapje. Stap voor stap worden we inwoners en wordt het huis bewoonbaar. Soms heel erg stap voor stap, want de dakdekkers laten het er deze week lelijk bij zitten. Maandag regende het, dus a là, maar sindsdien is het prachtig weer, met aangename hellingshoeken. Woensdag de ingegnere maar eens gebeld om te vragen waar ze uithingen. Nou de aannemer had hem net verteld dat hij vandaag (en gisteren dan?) niet kwam want het sneeuwde volgens hem in de heuvels. Sneeuw??? Het leek wel lente! Alles groen, droog, geen spatje sneeuw, blauwe hemel, wat wil je nog meer? Hoorde ik daar een zucht aan de andere kant van de lijn? De ingegnere om de tuin geleid door de dakdekker! OK, de ing ging eens nader informeren en zorgen dat de dakhazen morgen, donderdag wel zouden verschijnen. En inderdaad, vandaag vrijdag, konden we zien dat er gisteren gewerkt was, het dak begint er al aardig geordend uit te zien. Maar Gatenvuller waar waren de heren vandaag? Al weer een baaldag opgenomen? Ze verschenen niet. Ook deze aannemer is dus van het type gatenvuller: je neemt teveel werk aan en rent vervolgens telkens van de ene klus naar de andere, telkens half werk achterlatend en alleen reagerend als er iemand echt aan de bel trekt. De grootste schreeuwer wint en krijgt zijn klus als eerste geklaard. Zo gaat het in Nederland, zo gaat het in Italië. Helaas. Als ze er maandag weer niet zijn, mag de ingegnere nog harder met zijn vuist op tafel slaan.
Caldaia Een andere stap: de verwarming doet het. Althans, deed het, eergisteren, toen de idraulico ons eind van de middag verraste met een bezoekje. Dat de buizenjungle van Colombo inmiddels door hem geordend was, hadden we al gezien. Maar hoe moest de ketel aangezet worden? Dat (b)leek simpel: een draaiknopje in een bepaalde stand zetten en hupsakee: de vlam ontsteekt. D.w.z. ontstak, want vandaag ging hij net zo snel weer uit. Het lukte niet. Gelukkig komt de idraulico morgen weer langs voor nog wat thermostaat-montage en kan hij het nog eens laten zien/proberen. Waarschijnlijk zijn de branders gewoon vuil en is een schoonmaakbeurt de oplossing. We hopen het want we willen dit weekend graag eens overnachten in onze datsja! Genieten van het mooie weer, naar het carnaval, sterrenkijken (het moet hier stikdonker zijn ’s nachts), een paar restaurantjes testen. È dura la vita, het leven is zwaar!