Italiaanse Toestanden - Emigratieverhalen

Lees hier over de doldwaze belevenissen van de twee Nederlandse eigenaren van een Vakantiehuis Bed & Breakfast in Italie, Villa I Due Padroni.

Hilarische verhalen over het echte authentieke Italiaanse leven, over eten, kooklessen, Berlusconi en andere ongemakken in de mooie maar onbekende Oltrepo Pavese, het Toscane van Noord Italie: een luilekkerland voor wandelaars, wielrenners, luiaards en lekkerbekken.

Onze verhalen zijn verschenen als boek onder de titel Italiaanse Toestanden. Verkrijgbaar als paperback en als ebook.

Er is nu ook een tweede deel, Méér Italiaanse Toestanden!

En een derde deel! Nog Meer Italiaanse Toestanden!

Zie de presentatiepagina voor leesfragmenten en bestelinfo.



italie verhalen emigratie ik vertrek--italie verhalen emigratie ik vertrek

zondag 21 september 2008

È piccolo il mondo!

Bagarellum  Ik had het restaurant al de hele avond proberen te bereiken, zonder succes. ’s Avonds geen gehoor, zelfs om 8 uur niet: dan zijn ze vast gesloten, dacht ik dus. Het was überhaupt alleen in het weekend open en reserveren was verplicht, zo stond op de website van Azienda Agrituristica Bagarellum. Daar wilden we wel eens heen want, zo had de speur-padrone ontdekt op www.ilmangione.it, dit was een van de toprestaurants van de hele provincie, net zo goed als Vecchia Pavia Il Mulino bij Certosa di Pavia, maar veel minder duur. Bovendien lag het op loopafstand van huis, langs een route die de padrones wandelend al verschillende keren voor een groot deel hadden afgelegd. Dit leek ons een typische “Geheimtipp” die we de gasten zouden kunnen aanbieden, want dit adres vond je nooit als je er niet op gewezen werd: langs een B-weg en dan nog in een (om zo te zeggen) doodlopend dorp. Als het nu ook nog zo lekker was als beloofd … en die belofte was in de tussentijd, ná de ontdekking van onze speurneus annex lekkerbek, ook al gedaan door 1. onze keukenontwerpster; 2. door Salvatore, die nóg dichter bij het restaurant woonde en waarmee Nico aan de praat was geraakt.
Maar ja, nu leek het dus niet bereikbaar want gesloten en dus ging ons zondagmiddag-lunch-idee niet door. Of wel? Om half tien werd er eindelijk opgenomen. Veel rumoer op de achtergrond, de tent zat kennelijk vol! Ja het kon toch hoor, morgen 13 uur. Saar mocht mee. Op welke naam? “Smulders” zei ik en begon meteen te spellen want de Italianen kunnen niks met deze naam: “Esse Emme Oe …” Ja laat maar, was het antwoord, het is al goed. Mooi geregeld! En dat zei ik ook tegen Nico die pas ’s avonds laat terugkwam van een uitvoering met zijn nieuwe koor ...
Nieuwe koor? Ja, dát kwam dus weer door die Salvatore die hij al wandelend was tegengekomen. Die zat op een koor in Scorzoletta, hier beneden in het dal en het duurde dus niet lang of Nico zat er ook op. Over het nieuwe koor doet de heldentenor binnenkort nog wel verslag. Met het koor hadden ze in Milaan gezongen en waren daarna pizza gaan eten in Arena Po, in een gigantisch en luidruchtig restaurant en hij was laat thuis. En ik had dus mooi de lunch geregeld voor de volgende middag.
Img_0335Img_0339   Vanochtend om 12 uur gingen we op pad. De ochtendmist (jawel!) was opgetrokken en het was lekker weer, goed voor een uurtje lopen met een stevige klim om de 150 meter hoogteverschil te overbruggen. Het restaurant bleek in een schetig klein dorpje te liggen, niet toevallig Bagarello geheten, en we vonden het meteen. Img_0351 Img_0349  Even de omgeving en het uitzicht bewonderen … en daar rennen twee mensen uit de keuken “Nico, Nico” roepend. Wat doe jij hier? Was de vraag. Nou we komen eten. Het bleken dus twee leden van het nieuwe koor te zijn, de eigenaars van het restaurant dat ik gisteren geboekt had, op het moment dat zij op enkele meters van Nico vandaan aan tafel zaten, in de luidruchtige pizzatent. “Ja ik heb wel gemerkt dat zij een zakelijk telefoontje kreeg en dat het iets met twee buitenlanders was, maar wist ik veel dat ZIJ dat restaurant runden en dat JIJ dus aan de lijn was …” zo reageerde de zangpadrone verbaasd. Wat een mop!
Img_0342Img_0345   Behalve deze verrassing kwamen alle verwachtingen verder uit: ongelooflijk lekker eten, alles bereid met eigen producten. Voor het eerst een risotto met truffels gegeten en daarbij de truffels echt geroken en geproefd. Geen hap smakeloos papier deze keer, maar echt een bijzondere smaaksensatie … en niet voor 90 euro per ons. Overheerlijke pasta met pompoenvulling en een saus van funghi porcini, eigenlijk de lekkerste pasta ooit, jammie jammie! Img_0344  Het geheim van de keuken: de 80 jaar ervaring van nonna , de moeder van de eigenaar (overigens gaan de wijnbouwactiviteiten van deze familie terug tot 1692!).

Het zal duidelijk zijn: er gaat geen gast meer weg bij de Padroni zonder eerst gegeten te hebben bij Bagarellum!






Img_0373Img_0380   P.S. Op de terugweg kwamen we warempel Salvatore nog tegen, samen met een paar jagers, die net een fazant geschoten hadden.

3 opmerkingen:

  1. Het klink allemaal weer heerlijk Italiaans, gezellig en relaxt. En dat alles terwijl bitch in de dugout van het de voetbalclub zat. Met een zonnetje weliswaar, maar toch zo fris dat bitch er vanavond een beetje hufterig van is. Geurende kerstsloffen uit Italië dus maar weer eens aangedaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. "van de" lijkt me genoeg in plaats van "van het de". Sorry.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik krijg er zin in! Vooral in de risotto van nonna moet ik zeggen. Ik ben vegetarisch en houd niet zo van herkenbaar doodgeschoten wild.

    BeantwoordenVerwijderen