Liste pulite o Bunga Bunga

Schone lijsten, schone lei. De Italiaanse politiek is alles wat je er clichématig over zou kunnen denken: corrupt, opportunistisch, schaamteloos, schandalig en zo af en toe gelukkig ook hilarisch. De parlementsverkiezingen komen er weer aan (februari), nadat de interim-regering Monti in december is  pootje gelicht door Berlusconi en in de verkiezingsstrijd gaan alle remmen pas echt los. Leuk om te volgen, soms, maar vaak ook ergerlijk, ongelooflijk, onbegrijpelijk, voor een noorderling die het brave Nederlandse parlement en de keurige Nederlandse politieke partijen gewend is. Ach ach wat is het allemaal toch correct en saai in Noord-Europa, zeker nu gekke Rita niet meer meedoet en de LPF al helemaal vergeten is.  Alleen Wilders gooit nog wel ’s een knuppel in het suffe hoenderhok. Waar is de Nederlandse Grillo? Wanneer wordt Mark Rutte nu eens op een bunga-bunga party betrapt? Het zit er (helaas?) niet in …

In het hete Zuiden daarentegen … De meest smeuiige uitspattingen halen de Noord-Europese journaals en kranten wel, maar men is hier van nog veel meer (zwarte) markten thuis. Dit keer hebben de partijen het op hun heupen gekregen om te pleiten voor schone lijsten. Waarschijnlijk geprikkeld door de Lista Civica, de burgerlijst, van Mario Monti, die is samengesteld met een aantal strikte criteria: geen kandidaten op de lijst die al eens veroordeeld zijn voor corruptie, of tegen wie nog een onderzoek loopt, geen kandidaten die al een heel leven in het parlement doorbrengen, geen kandidaten met belangenverstrengeling. Nou ja, er zijn wel een paar uitzonderingen gemaakt (deroghe) voor echt belangrijke kandidaten die niet aan een of meer criteria voldoen. Het blijft Italie.

De PvdA van Italie, Partito Democratico (PD), tevens gedoodverfde winnaar van de aanstaande verkiezingen, volgde meteen het goede voorbeeld en hield zelfs verkiezingen om de kandidatenlijst te bepalen. Keurig keurig, op een paar deroghe na, uiteraard. De PD is sowieso het braafste jongetje van de klas, want ook de lijsttrekker Bersani is democratisch gekozen, na heuse primaries. En dan kan de partij van Berlusconi, de PdL, niet achterblijven, om geen modderfiguur te slaan. Of wel? Het probleem dat de lijsttrekker en kandidaat-premier (wel/niet/wel/niet/wel/niet …) zelf niet aan de criteria voldoet (aan géén van de criteria om precies te zijn) wordt alvast straal genegeerd. Niemand die het erover heeft. De door kroonprins Alfano bepleitte en zelfs al helemaal georganiseerde lijsttrekkersverkiezing was al in december door de come-back van Berlusconi getorpedeerd (2-0 voor de PD). 

Blijft dus de mogelijkheid om op zijn minst te zorgen voor een schone lijst kandidaten, d.w.z. vanaf nummer 2 op de lijst. En het realiseren van die doelstelling mondde de afgelopen dagen uit in een ongekende soap. Operette in de politiek. Er moest nu echt over besloten worden want de deadline voor het indienen van de officiële lijst met kandidaten was deze week. Uren en uren koortsachtig overleg in de PdL, nachten lang ging men door, hardliners tegenover belangenverstrengelaars en kandidaten die het  juridische zwaard van Damokles boven zich voelden bungelen. Gisteren was het zover. Enkele schuinsmarcheerders werden er inderdaad uitgeknikkerd. Daaronder ene Cosentino, die al een paar keer aan het gevang was ontsnapt doordat het parlement (dwz zijn maatjes) hem immuniteit had verleend. Voor hem was herverkiezing van het grootste belang, ivm twee processen die nog tegen hem lopen en die er niet goed voor hem uitzien. 

Maar hij redde het niet: Berlusconi’s opiniepeilers voorspelden een verlies van 3 procentpunten in geval van een lijst met Cosentino en dat kan de PdL nu niet gebruiken. Even goede vrienden … ? Nou nee, want Cosentino maakte zich meester van de officiële kandidatenlijst van de zijn regio Campania en ging ermee van door. En dat vlak voor de deadline.Na een wilde achtervolging met een auto blu (de dure politieke dienstauto) werd Cosentino uiteindelijk klemgereden. Geemotioneerd, verward, panisch weigerde hij de lijst af te staan. De PdL werd gered door een noodmaatregel: alle kandidaten van de lijst werden opgeroepen om een nieuwe lijst te tekenen. Zie hier het verslag van het spektakel. Hoera, verkiezingstijd!

(overzicht van de symbolen van alle deelnemende partijen en coalities)

Milano vera

Leuk hoor, een gids over Milaan maken met honderden artikeltjes over alles wat er te zien is, musea, monumenten, kunst en cultuur, winkels, bars, restaurants, hotels en B&B's. Allemaal op basis van vele uren virtueel websurfen door de grote mode-metropool. Maar hoe ziet het er eigenlijk in het echt uit? Op een enkel tripje na (Scala), was het er nog niet echt van gekomen om een museum te gaan bezoeken. Nu had ik voor vrijdag de afgelopene een leuk concertbezoek geregeld: de Messiah van Handel in het Auditorium van Milaan. Daar waren we vorig jaar ook al eens geweest en, naar later bleek, voor precies dezelfde uitvoering. De koorpadrone bleek tegelijkertijd een Schola concert te hebben en wilde eigenlijk niet mee, en vond zijn definitieve excuus in het feit dat hij deze uitvoering dus al eens gehoord had. Elk voordeel heb zn nadeel: de app-padrone kon nu vrijuit eerder naar Milaan vertrekken, zonder last of harige ruggespraak, om een museumpje te bezoeken. Eindelijk! En zo geschieddddde.

De Milaan-padrone ging om 14 uur weg en reed vlot naar het metrostation Famagosta dat zeer comfortabel aan een speciale afrit van de A7 ligt. Kan niet missen. Onderweg passeer je maar één stukje tol, a €2,20. Vanaf de parkeergarage is het simpel om het centrum te bereiken, hetzij via halte Cadorna (ook treinstation, een major hub), hetzij, na een overstap, op het Domplein. Een dagkaart kost maar 4,50 en daarmee heb je verder geen omkijken meer naar het vervoer. Om 15 uur was de Dom al in zicht. Eerste museumstop: het Poldi Pezzoli, bekend om zijn kleine collectie Renaissance topstukken (maar zelf niet wereldberoemd). Dit huis-museum zoals het heet, want gehuisvest in het huis van de kunstverzamelaar Poldi-P. zelf, ligt op een steenworp van de Scala en is dus makkelijk te voet te bereiken vanaf het Domplein.

In dit mooie museum heeft de Renaissance-padrone een uurtje doorgebracht. Met iets meer tijd zou je er ook een kleine twee uur voor kunnen uittrekken als je wilt. De topstukken bevinden zich allemaal in een heel mooi uitgelichte zaal, maar ook in de andere ruimtes is er het nodige bezienswaardigs te genieten. Onverwacht is dat je vrolijk foto's van de schilderijen mag maken en dat je er gerust met je neus bovenop kunt gaan staan om de details in je op te nemen. Zo was er een schilderijtje ter grootte van een postzegel van een Nederlands landschapje met mensen en een hondje, dat van een onwaarschijnlijk detail was. Hoe kun je zo precies schilderen, met een naald?

Heel onverwacht maar spectaculair was de wapenzaal op de begane grond (de heer P.-P. verzamelde niet alleen schilderijen), vol met prachtig bewerkte helmen, kurassen, pistolen en ander -tuig. Vooral de inrichting was adembenemend en bleek dan ook bedacht door een moderne kunstenaar, Aldo Pomodoro, zelf bekend van grote metalen kunstwerken die her en der in Milaan te vinden zijn. De associatie die ik kreeg was die van de Wagner-opera Parsifal, met die optocht van ridders in volle wapenuitrusting aan het eind van de zaal. Jammer genoeg ontbrak de muziek (ouverture zou leuk zijn). De hele zaal zelf en de vitrines aan de zijkant zijn een kunstwerk op zich. Niet te missen!

Na een biertje (6€, we zijn wel in de grote stad) bij Bar Straf, vooral bekend van de Milan & More App ;-) , even een bliksembezoek aan het fonkelnieuwe Museo del '900, pal naast de Dom in een van de twee Arengario-gebouwen, die prachtig gerestaureerd zijn. Moderne kunst van de 20ste eeuw en de bovenste plank. Gratis bezoek vanaf 2 uur voor sluitingstijd en ... op vrijdag vanaf half vier. Mooi! Via de fraaie moderne interne wentelallee bereikte de draaipadrone eerst het topstuk van het museum, de magnifieke en enorme Quarto Stato van Pellizza di Volpeda, heel mooi in een eigen ruimte tentoongesteld. Bijzonder om dit nu eens in het echt te zien (wel achter glas dit keer). Verder Picasso, Morandi, Boccioni en andere meer of minder bekende kunstemakers, waar de padrone niet veel verstand van heeft. Er zit wel veel interessants bij, dat moet gezegd, zodat dit museum nog wel eens een tweede intensiever bezoek waard is.

(wordt vervolgd)

Frazione Belga

Het moest een keer gebeuren. Je praat met een (veronderstelde) Italiaan, die bij nader geen Italiaan blijkt te zijn, maar een Nederlander, of in dit geval een Belg. Grappig blijft het wel.

In dit geval reed ik zaterdagochtend naar het wijnbedrijf Mezzaluna net voorbij Montalto Pavese. Het was erg mistig in ons dal, maar bij Montalto werd het zicht gelukkig wat beter. Ik wist waar de cantina lag, want deze route rijden we heel vaak en het fleurige embleem van Mezzaluna valt op. Ik had me altijd al afgevraagd welke interessante wijn hier gemaakt zou worden. En nu ging ik het bezoeken, in het kader van de sommelierscursus! Dacht ik tenminste. Reden voor twijfel was er zeker, want een paar weken geleden dacht ik ook al dat de proeverij hier zou zijn en bleek abuis.

Terwijl ik aan kwam rijden zag ik niet direct andere medecursisten of geparkeerde auto's. Ik reed even voorbij de cantina om toch een parkeerplek te zoeken en herkende achter het stuur van een tegemoetkomende auto een medecursiste, die de vorige les naast mij gezeten had. Gelukkig, ik ben niet de enige, dacht ik. Zij keek me vragend aan, trant "Waar is het?" en ik gebaarde dat ze iets verderop moest zijn. Ik keerde en ging haar voor naar de parkeerplekken bij de cantina. We stapten uit en begonnen te babbelen in het Italiaans, over de mist, de vraag waarom de anderen er nog niet waren enz. De cursusorganisatrice reed langs in haar landrover en in haar slipstream arriveerden er een paar andere cursisten. We zaten goed! Gebabbel met de wijnakela.

Opeens vraagt mijn medecursiste: "Ma Lei non è italiano, vero?" en inderdaad, "Sono Olandese", zeg ik. "Maar dan spreekt u Nederlands!" is de verbaasde reactie. Ik ben zo verbaasd als zij. Hebben we een avond naast elkaar gezeten en hier een tijd in vloeiend(?) Italiaans gesproken zonder het door te hebben. Later blijkt dat we al wel in het Nederlands gecorrespondeerd hebben, via LinkedIn, naar aanleiding van de website over de Oltrepo van haar en haar Italiaanse man, website die ik tijdens een van mijn Google-strooptochten was tegengekomen. Zij zijn net vanuit Belgie naar Italie verhuisd om een wijnbedrijf en aardbeienkwekerij te runnen, in Rivanazzano. Dat wordt weer een leuk contactje!

De rondleiding daarna (in het Italiaans) was interessant (iedere wijnmaker heeft zo weer zijn/haar eigen ideeen). Dit bedrijf was een all-woman affaire en de eigenaresse was iemand met duidelijke meningen. Bij de proeverij bleek de rode Pinot Nero heel lekker en met zijn 7€ zeer betaalbaar, zeker in vergelijking met sommige 30€ flessen die we bij cursus wel eens te proeven krijgen. Over de prijs-kwaliteitsverhouding van verschillende wijnen valt heel veel te zeggen!

Le 4 Stagioni

De Vier Jaargetijden. Nee, niet die van de pizza en ook niet die van Vivaldi, maar de echte, die van de seizoenen. Waarom? Gewoon omdat het kan. En omdat het misschien wel een heleboel bezoekers aan dit blog oplevert :-) . De aflevering over de Pizza heeft via de Google-zoekfunctie al duizenden kijkers getrokken! Dus wie weet lukt het ook met de huidige beroemde titel.

In de loop der jaren hebben we duizenden foto's geschoten, door het hele jaar heen, en vele zijn er op de website te vinden. Maar nu zetten we er maar eens een paar op een rij, van lente tot winter.

Lente

 

Zomer

Herfst

Winter

En zo kunnen we nog vele afleveringen doorgaan!

Rex bibendi

Oftewel Koning Alcohol. Na lang aarzelen ging een paar weken geleden de kogel door het drankorgel: de proefpadrone besloot nu toch maar 's een echte drinkdrankcursus te gaan volgen. Bij de AIS, de enige (nou nee, er is ook een concurrent, het blijft wel Italie) echte Associazione Italiana Sommelier. Voor minder doen we het niet. Als het eindigt met Korsakov, dan wel graag gediplomeerd, ja. In plaats van het betere hijs - en gietwerk zou er nu eens echt geproefd gaan worden! Wijn drinken met een serieus gezicht! Zou de papilpadrone dit echt kunnen leren? De tijd zal het. Leren, dus.

Een paar weken geleden was de eerste les en inmiddels is de cursus op de helft, want het gaat in een straf tempo, 2x per week van 20:45 tot 23:00 (ca.). Na het inleidende gebabbel volgden er een paar pittige lezingen over de wijnproductie en het feitelijke proefgebeuren. In rap Italiaans deed een officiele oenoloog de geheimen daarvan uit de doeken. Gelukkig wordt er aan het eind van iedere les ook echt geproefd en staan er de hele les 3 glazen aanlokkelijk voor je neus te acclimatiseren. Nu nog even opletten en meeschrijven, straks even lekker lekker slok slok. 

De alcoholpadrone is nu gewapend met officieel koffertje, waarin 4 speciale degusteerglazen en professionele opener, en twee dikke pillen van boeken met (rijkgeillustreerde) lesstof. Na niveau 1 (15 lessen), volgt, jawel, niveau 2 (weer 15) met nog diepgaandere behandeling van het proeven en niveau 3 over de combinatie van eten en drinken. Dan pas is er een officieel examen en zou de cursuspadrone zich sommelier kunnen noemen, als hij dan nog bij kennis is. Eerst niveau 1 maar 's afronden.

Het oordeel tot nu toe: de cursus is goed en degelijk opgebouwd en biedt veel leerzaams, ook nuttig bij de rondleidingen in de cantina's die we wel eens verzorgen voor onze klantjes. Nu alles in samenhang behandeld wordt, krijg je toch een beter beeld van het stukje wijngebeuren. Veel zaken zijn ook goed onderbouwd, al blijft wat van de hocus pocus en humbug die het sommelier-vak nu eenmaal aankleven toch ook onaangetast. We schorten het definitieve oordeel daarom nog even op en heffen (vanavond) nog maar eens met plezier 3 proefglazen. Proost!

Pratiche e portadocumenti

Een regelmatig (iedere dag) verschijnend beeld in de Italiaanse televisiejournaals: aktetassen die door het beeld dansen, gedragen door handen waarvan de eigenaars niet te zien zijn. Alleen de onderste helft van de lichamen wordt getoond. En dit dan afgewisseld met beelden van karretjes vol met dossiers, die van de ene naar de andere (overheid)afdeling worden gesleept. Uitbeelding van hopeloze bureaucratie? Ja, maar de beelden worden vooral getoond bij rechtszaken, onderzoeken van justitie naar fraude, omkoping, zelfverrijking. En dus verschijnen ze elke dag opnieuw in beeld, de dansende aktetasjes en zuchtende stapels dossiers. Want er valt wat te onderzoeken op dit gebied door justitie. Het ene schandaal is nog niet afgehandeld (nou ja, het duurt ook al gauw 10 jaar voor een zaak is afgerond), of de volgende eist alweer de aandacht op.
Op dit moment zijn er in twee regio's schandalen van grote omvang te melden: Lombardije, waar de president van de regio (PdL, partij van Berlusconi) wordt verdacht van het wegsluizen van miljoenen aan overheidsgeld naar eigen rekeningen en die van bevriende handlangers. Een maand of twee geleden barstte hier de bom en verschenen de aktetasjes in beeld ter ere van Formigoni, de genoemde president.

Maar inmiddels is zijn zaak van de voorpagina's verdrongen door een nog groter schandaal in de regio Lazio (Rome). Daar hebben de regiovertegenwoordigers (president Polverini, PdL, en alle consiglieri, van alle partijen) in een jaar tijd de overheidstoelage voor die consiglieri van 1 tot 14 miljoen verhoogd. En al dat geld ging naar dure etentjes, feesten, auto's en wat dies meer zij. De financiele verantwoordelijke kwam een week of twee geleden in het vizier van de financiele politie en daarmee begon een ongekende affaire. Na een heleboel gesjacher en politiek getouwtrek hebben verschillende vertegenwoordigers, waaronder de president nu ontslag genomen. Niet dat ze zich schuldig voelen uiteraard. We maken ons op voor nog vele journaals met aktetasjes en dossiers.

Fine stagione

"Herr, es ist Zeit!" Het is onvermijdelijk, het is niet tegen te houden, het is de loop der dingen ... Zucht, het zomerseizoen is voorbij :( . Alle tekenen wijzen er op: de zon verdwijnt niet langer achter de heuvels bij het eenzame boompje, maar veel zuidelijker, bijna bij het kasteel van Montalto! De spreeuwen! Ze zijn er weer, in grote groepen maken ze een hels kabaal in de bomen. De druiven zijn bijna allemaal geplukt en de druivenbladeren beginnen warempel ook al te verkleuren. 's Nachts koelt het al verraderlijk sterk af en de dertig graden halen we overdag echt niet meer. Vanochtend hoorden we de eerste knallen in de wijngaarden klinken: het jachtseizoen is geopend. Nog een paar weken en dan zwaaien de padroni de laatste gasten van 2012 uit ... "Wer jetzt kein Haus hat, baut sich Keines mehr!".

En, last but not least, dan zijn er ook nog de cimice, die elk jaar aan het eind van zomer opeens verschijnen. Een soort groene wantsen, niet van het bed maar van de tuin. Palomena viridissima heten ze officieel. Vreemde groene beestjes, van ongeveer een cm, met een keihard schildje, waarmee ze tik tik tegen muren en ramen vliegen. Hordes zijn ervan, ze doen niks (behalve in de tuin, waar ze het sap uit de planten zuigen), alleen stinken ze als je ze per ongeluk plat trapt. En dat kan gebeuren want ze kruipen voornamelijk en vliegen alleen weg als ze verstoord worden. Thomas vindt ze leuk en gaat er met zijn grote natte neus vlak boven staan. Omdat ze ruiken, gaat hij er daarna bij voorkeur boven op liggen rollen. Kunnen ze tegen, die cimice, met hun harde schildjes.