Tempesta a cielo azzurro

Dat zou een nieuw spreekwoord kunnen zijn: een storm bij strakblauwe hemel. Betekenis: het op onbegrijpelijke wijze tegelijkertijd optreden van twee zo op het oog volstrekt niet bij elkaar passende verschijnselen. Toch gebeurt het af en toe. Gisteren gebeurde het zelfs twee (of drie) keer op één dag:

1. Letterlijk
Vannacht werden we wakker van rare geluiden: een soort zaaggeluid en gemompel. Inbrekers, dachten we meteen! De keuken beneden ligt aan twee kanten open en de gaten zijn alleen maar provisorisch gedicht met planken.   De jongere, meest moedige padrone ging beneden op onderzoek uit, geheel naakt, dit om de eventuele ladri te verleiden … om de benen te nemen. Er was echter niemand. Wat hoorden we dan? Een storm! De schotelantenne schudde op het dak, de luiken bewogen, de planken kraakten en dit alles tezamen maakte een inbraakachtig geluid. Maar het was gisteren onbewolkt en ook de komende dagen zou het stralend weer zijn! Hoe zat dat? ’s Ochtends bij het ochtendgloren zagen we dat de hemel inderdaad strakblauw was, maar dat de storm onverminderd door loeide. Een rare gewaarwording, voor een Nederlander die de combinatie storm + razendsnel voorbijschietende wolken wel gewend is, maar dit niet. Het waait hier überhaupt weinig. En dan nu dit.

2. Figuurlijk
  In de Italiaanse politiek vond gisteren weer eens een aardbeving plaats. De linkse oppositie verloor een aantal regionale verkiezingen van rechts (lees: Berlusconi), op Sardinië, Sicilië en elders, en niet zo’n beetje ook. Daarop trad de medeoprichter en leider van de oppositie, Veltroni, af. Tot zover niets dat niet overal kan voorkomen en ook voorkomt, al blijft de voorkeur van de meerderheid van de kiezers voor een figuur als Berlusconi voor buitenstaanders moeilijk te vatten. Voor Berlusconi leek dit dus een onbewolkte zonnige dag, met de bekende strakblauwe hemel. Maar op dezelfde dag veroordeelde de rechtbank van Milaan een voormalige advocaat van B. tot een gevangenisstraf, wegens het aannemen van zes ton aan zwijggeld in het kader van een justitieel onderzoek naar de gang van zaken bij Mediaset (=Berlusconi). Impliciet werd hiermee bewezen geacht dat B. deze advocaat had omgekocht.   Waarom stond B. dan zelf ook niet meteen terecht? Omdat hij een wet heeft laten aannemen die hem (voorlopig) onschendbaar maakt. Er woedt dus een enorme storm (de beschuldiging, bewezen geacht, van omkoping) rond B., maar toch loopt hij in de zon te genieten van een grote verkiezingsoverwinning.
En wat er helemaal niet bij past, volgens nuchtere buitenstaanders zoals wij, is dat er in de media nauwelijks aandacht wordt geschonken aan de vreemde gang van zaken. Het belangrijkste tv-journaal noemde de veroordeling van de advocaat niet eens! Gewenning, gelatenheid, moedeloosheid, seen it, been there? Of komt het voort uit een houding die zegt dat als je niet door de rechter veroordeeld kan worden, je dus niet schuldig bent, ook niet moreel, zelfs als de wandaad bewezen is?

3. Is iedereen hier dan blind of gek? Nee, want tegelijk met de kennelijk onverminderde (schijn?)populariteit van B., wordt er wel degelijk heftige kritiek om hem uitgeoefend.    Door serieuze intellectuelen, zoals Claudio Magris in de Corriere della Sera (over hem een andere keer) en door komieken zoals Roberto Benigni, op tv, bij dezelfde zender RaiUno die geen woord wijdde aan de omkoopaffaire. Gisteren riep Benigni Berlusconi op om te verdwijnen, want door afwezig te zijn  creëer je pas echt een grote mythe rond je persoon: “Ga weg Silvio, ga zover mogelijk weg!” Ook zei Begnini dat Berlusconi eigenlijk een ander eiland dan Sicilië of Sardinië had willen veroveren, namelijk Corsica. Daarmee bedoelend dat B. een nazaat is van die andere kleine potentaat van 200 jaar geleden … En hier wordt dan door 15 miljoen Italianen om gelachen. Weer een storm bij een strakblauwe hemel: verering en verguizing op dezelfde dag (en door dezelfde mensen!)

   Maar goed, dit is ook wel weer het interessante aan het leven in een ander land toch? Dat er dingen gebeuren die je thuis niet zo gauw zou meemaken en die zich aan een eenvoudige verklaring onttrekken. Het dagelijkse leven van ons en de Italianen lijdt niet onder deze gebeurtenissen en er is de afgelopen dagen weer eens hard gewerkt: de trap zit na anderhalve dag smeden eindelijk op zijn plek en Torti is druk bezig de keukenvensters klaar te stomen voor de plaatsing van de ramen. Ook wordt er al veel gestuukt en wordt er voor binnen en buiten elektriciteit en licht gepland.

  En zo ook ging de jongere padrone gisteren voor de 2^e keer naar zijn kookles, gewapend met fototoestel. Zo kunnen jullie zien welke gezellige dames er allemaal bij elkaar komen in de huiskeuken van Carla. Nou ja, allemaal, gisteren kwam de helft niet opdagen. Hadden wij lekker meer te smikkelen! Kipsalade in een nestje van Parmezaanse kaas en petali di rose, rozenblaadjes, een zoetig deegtoetje. Lekker lekker!

In carcere

“Als je er bent moet je ze maar meteen afmaken,” zei Torti toen we naar de piastrellista in Broni reden om de vloertegels voor de hal beneden uit te zoeken. Ik wist niet goed in te schatten of Torti het nu meende wat hij zei, of niet. Het is een grapjanus, van wie je soms niet weet of het hem luim of ernst is. Bovendien hebben sommige Italianen (en waarom Torti niet?) een voorkeur voor drastische ingrepen als het om bestrijden van de misdaad gaat. Daarin verschillen ze overigens niet van sommige Olandesi zoals jullie wel weten.
Torti reageerde op mijn mededeling dat het Gospelkoor die zondag ging optreden in de gevangenis van Pavia. Dat optreden stond al lang op het programma, maar ik was het al weer bijna vergeten toen Gilberto en Simone afgelopen woensdag lieten weten dat het eindelijk zo ver was.

Het is niet makkelijk om in Italië een gevangenis binnen te komen. De simpelste manier is natuurlijk om een oud dametje te beroven of een ander reato (misdrijf) te plegen, maar dan loop je meteen weer het risico dat je er voor langere tijd vastzit. En dat was natuurlijk ook weer niet de bedoeling!

In november al was ons gevraagd een kopie in te leveren van de documenti, het identiteitsbewijs dat iedere Italiaan, en wij nu dus ook, altijd bij zich moet hebben. Onze antecedenten zouden worden nagegaan en er zou worden uitgezocht of wij wellicht snode plannen hadden om de gevangenen te voorzien van vijlen, stimulerende middelen of andere nuttige informatie, of dat wij wellicht mafia contacten hadden. Blijkbaar waren we allemaal zuiver op de graat want deze zondag waren we welkom om de bajesklanten wat spiritueel bij te staan met ons gospelklanken.

Zondagmorgen om 8.45 werd er voor de poort van de gevangenis verzameld. Het concert begon om 11.00 maar de procedure om binnen te komen zou veel tijd in beslag nemen. Allereerst natuurlijk de documenti! Alles werd ingenomen en door de portiers nauwkeurig vergeleken met een lijst van te verwachten bezoekers. Er was even verwarring: de namen op de lijst kwamen niet overeen met onze documenti. Er bleek die dag nog een andere groep komen (voor wat wisten we niet), maar na wat zoeken werd de lijst met onze namen gevonden en kon het afchecken beginnen. Nadat was vastgesteld dat we er allemaal waren, kregen we de papieren terug en mochten we de slagboom passeren. Onder leiding van een bewaker marcheerden we achter elkaar het terrein over richting de grote poort. Daarnaast was een kleine deur met daar achter een poortje met een metaaldetector. Een voor een moesten we dat passeren en vervolgens ons identiteitsbewijs inleveren. Dat kregen we voorlopig niet terug. Nadat we nog eens gevisiteerd waren en alle mobieltjes, tasjes etc. in kluisjes waren opgeborgen, mochten we de poort naar het binnenterrein passeren. Pas op dat moment werd je er goed van bewust dat je in een gevangenis binnenging. Een grijze, metershoge betonnen muur omringt het terrein. De poort waar we net doorheen waren gekomen is de enige toegang. De gevangenis zelf is een bakstenen gebouw van 4 verdiepingen hoog met kleine gebarricadeerde ramen, waarvan we aannamen dat er achter elk ervan een gevangene zat.
Een aantal bewakers bracht ons naar een vrijstaand gebouwtje waar de kapel en de toneelzaal zich bevonden. Eenmaal binnen was keus óf de kapel in, óf in de toneelzaal blijven. Even naar buiten om een sigaretje te roken, zoals sommigen van ons gewend zijn, kan niet meer. De deur gaat op slot en er staan bewakers binnen en buiten.

Opeens dringt het goed door: je bent opgesloten en al zou je het nu willen, eruit kun je niet. Enkelen van ons zeiden later dat ze dat een benauwende ervaring vonden. Even later werden de gevangenen binnengebracht. Het was een gemengd gezelschap van alleen mannen (de vrouwengevangenis van de provincie Pavia staat in Voghera), jong en oud. Als je naar hun gezichten keek, vroeg je je onwillekeurig af, wat hij of hij op zijn kerfstok had. Er zitten potige kerels tussen, type kick-bokser, die best wel eens iets geweldadigs gedaan kunnen hebben (?), maar er was ook een frêle oud mannetje. Een witte boorden crimineel? Aan de zijkanten en in het middenpad stonden de bewakers om iedereen in de gaten te houden.

Ons optreden slaat aan. Er wordt enthousiast meegeklapt als dat in de gospel past. En onze soliste uit Kameroen, Ngum Njende had veel succes met haar emotioneel gezongen “Amazing Grace”. De zaal barstte al in applaus los toen ze amper twee regels gezongen had!
Na afloop weer onder begeleiding naar buiten. Documenti terugnemen, en de cellulari en tasjes uit de kluisjes verzamelen en weer de slagbomen door naar de parkeerplaats. De foto die we na afloop buiten voor de poort wilden maken, was niet toegestaan. Vandaar dat we jullie geen beelden kunnen laten zien van ons succesvolle optreden.

Omdat het inmiddels alweer dik mezzogiorno was en tijd voor de pranzo, besloten we deze activiteit van het Gospelkoor ‘Ticinum’ met een gezamenlijke lunch in een restaurant vlak om de hoek bij het cimeterio ofwel begraafplaats van Pavia. Overigens alleen maar daar omdat er altijd voldoende parkeerruimte is!

Op het moment dat ik deze bijdrage post, wordt er hier beneden door de mannetjes van Torti weer driftig gehakt, gehamerd, gesloopt, en wat al niet meer. De trap wordt eindelijk geplaatst en de openingen voor de terrasdeur en het extra raam in de keuken worden gemaakt. Er zit weer schot in de verbouwing! O ja, en het zonnetje schijnt ook weer zo lekker dat Stef alvast weer is begonnen met een stukje tuin!

   

Fuffi e Pippo

“Een beetje rustig poepen bij een ander op het erf is er tegenwoordig óók al niet meer bij. Zit je eindelijk lekker te drukken, staat er opeens een of andere brutale hond aan je gat te ruiken! Vooral ’s avonds, dan valt dat stomme jonge beest dat sinds kort in Casella woont me telkens lastig. Wat ik ook grauw of grom, hij schiet steeds weer schichtig langs. Net een grote irritante vlieg. En op een gegeven moment moet ik toch de hurkstand aannemen, want om nou ’s nachts thuis bij de baasjes op de slaapkamer mijn behoefte te gaan doen … Lastig dat pokkebeest!      Gelukkig zijn Fuffi en Pippo niet zo opdringerig, hoewel ik dat Pippo best zou kunnen velen: ik val nu eenmaal op grote zwartharige honden. Van Pippo droom ik wel eens … en HIJ vindt het helemaal niet vervelend als ik aan zijn drollen ruik …”
Aldus Saar, die ook wel weer eens wilde bloggen.

    De baasjes zelf worden ook lastiggevallen, niet bij het poepen maar bij het uitslapen, want Torti is sinds dinsdag eindelijk weer actief. In een crisisberaad met Cassani heeft hij toegezegd dat het oorspronkelijke werk, in het huis dus, half maart klaar zal zijn. Dat klinkt geruststellend, maar we moeten het nog zien, want Torti verandert elke 5 minuten van mening en er wordt nu maar door één of twee man per dag gewerkt. Veel haast lijkt Torti dus nog niet te hebben. Op dit moment wordt er alleen gewerkt aan de hal in de cantina waar nog steeds de trap niet geplaatst is.   Er worden sleuven in net gestuukte wanden gehakt voor de elektriciteit, er wordt opnieuw gestuukt en gebikt en geboord. Buiten en in de keuken is er nog steeds geen voortgang, hoewel de smid nu alles al gereed schijnt te hebben. We zien het wel!
Inmiddels hangt de lente hier wel in de lucht, ook al is de temperatuur nog niet heel hoog. Heel veel smeltwater stroomt er door de beken en ook over de wegen, waarin grote scheuren ontstaan: we spoelen langzaam met zijn allen de berg af!   Van de weg naar Crocetta is al een flink stuk afgeslagen en de weg is officieel afgesloten. Niet dat iemand zich daar iets van aantrekt: je kunt er nog langs tenslotte.
In de wijngaarden is men weer begonnen met snoeien en opbinden, volgens allerlei verschillende systemen.   Het zal niet lang meer duren of de eerste knoppen verschijnen: alles wordt weer groen!

Ter afsluiting nog maar 's een Alpenpanorama: gaat het al vervelen?

Primavera

  Al is het misschien maar voor één dag: vandaag was het toch echt even lente! Een graad of 13 en een lekker zonnetje: we konden lunchen op het terras. Nog wel met de bodywarmers van de Action, maar toch. Ook hadden we weer Alpenzicht, scherper dan ooit. Vast door de meters en meters sneeuw die er op de Alpenspitsen gevallen zijn ...
 

Nu zou je denken dat Torti ook van de mooi-weer gelegenheid gebruik maakt om eens een keer lekker op te schieten, maar nee: hij verscheen alweer niet. Morgen hebben we hem opgeroepen, met Cassani, voor crisisberaad. We willen een nieuwe planning waar Torti zich vervolgens aan gaat houden en waarop hij zal worden afgerekend!
    Toch boeken we zelf nog steeds (bescheiden) voortgang: de gewenste bedbank voor een redelijke prijs hebben we gevonden in de MercatoneUno ten noorden van Pavia. En vandaag zijn de smeedijzeren bedden afgeleverd. Ze zien er perfect uit, maar we zetten ze nog maar niet in elkaar: even (?) wachten tot Torti beneden klaar is.
  In Italië zelf is er ondertussen sprake van een constitutionele crisis. We spreken hier niet veel over politiek, maar we volgen het wel zo'n beetje via krant en journaal. Er gebeuren gekke dingen (zoals in zoveel landen), maar deze week spant echt de kroon. Het gaat allemaal over een meisje dat al 17 jaar in coma ligt. Haar vader heeft een half jaar geleden na lange juridische strijd van het hoogste rechtscollege toestemming gekregen om de voeding te beëindigen, waarna het meisje zal sterven. Maar dat gaat zomaar niet! Opeens worden Berlsuconi c.s. wakker en proberen met alle middelen in te grijpen: alle staatsziekenhuizen worden bedreigd met intrekking van staatsfinanciering als ze het meisje opnemen om haar vervolgens te laten sterven. Dat weet de vader te omzeilen door naar een privékliniek te gaan. Waarop Berlusconi met een decreet ogenblikkelijk het stoppen van de voeding wil verbieden. Een decreet dat de president Napolitano moet tekenen. Deze weigert, want hij vindt het decreet ongrondwettelijk. Waarop Berlusconi de president min of meer voor rotte vis uitmaakt en zegt dat die grondwet na de oorlog door linkse sovjet-aanhangers in elkaar is gezet. Hij wil de grondwet zodanig veranderen dat de president decreten verplicht moet gaan tekenen. En ook is hij nu bezig om in twee dagen een wet door het parlement te jagen, die hetzelfde moet doen als het gesjeesde decreet. Waarna het geplaagde meisje, tegen haar uitdrukkelijke wil, uitgesproken voor haar fatale ongeluk, gedwongen zal worden door te vegeteren. De vader spreekt van een geweldadige handeling, waaraan zijn dochter wordt onderworpen. De Italianen zelf zijn geheel verdeeld over de kwestie, de stemming is ongeveer 50-50%, waarbij de jongeren en linksgeoriënteerde burgers in meerderheid voor het recht op levensbeëindiging zijn, en de ouderen en rechtsere burgers tegen. Op de achtergrond (?) speelt de invloed van het Vaticaan een belangrijke rol. De komende dagen zullen bepalend zijn voor het lot van Eluana, want zo heet ze. De voeding is inmiddels gestopt, maar zal na de wetswijziging mogelijk weer gestart worden. Sollen met een mensenleven!

  En zoals jullie zien is de opmaak van het blog ook een beetje veranderd: iets meer kleur! Het is nog niet helemaal goed, want met de blogsoftware krijg je lang niet altijd wat je hebben wil. We gaan nog even verder prutsen ...

Il gingillarsi

Het luieren dus. Daar mag Saar dan overdag aan gewend zijn, maar daarom hoeft Torti het toch niet óók te doen? Denken wij en we sturen maar ’s een pittig berichtje aan Cassani, dat hij onze gewaardeerde aannemer ’s een beetje moet opporren:

Un’altra settimana è passata senza alcuno lavoro alla nostra casa . Non capisco perchè Torti e i suoi muratori non si sono presentati questa settimana .  Mercoledì, ieri e oggi il tempo era buona e certo i lavori dentro avrebbero potuto continuare. La settimana scorsa il fabbro ha già consegnato la scala, e lui ha anche portato i vetri per le nuove finestre della cucina. Non so che cosa sta adesso impedendo il progresso. Ti ricordi che nel contratto con Torti abbiamo accordato che la data di consegna della casa sarebbe il 28 febbraio.

Er zit niet voor niets een boeteclausule in het contract, toch? En we snappen wel dat het weer niet heeft meegezeten, maar het lijkt er inmiddels toch meer op dat Torti zich helemaal niets meer aantrekt van enige planning. Goed, het was deze week opnieuw slecht weer: eerst weer 15 cm sneeuw, daarna een dag of twee droog (maar ook zodanige dooi dat de sneeuw inmiddels zo goed als weg is), en nu weer (stort)regen (de weg langs ons huis lijkt wel een rivier, maar de cantina is nog steeds droog!). Slecht weer dus, maar dat is buiten, terwijl het nodige werk binnen verricht kan worden. De ijzeren trap ligt al een week in de blubber te roesten, had die niet gewoon al geplaatst kunnen worden?
Rustig is het ondertussen wel. We kunnen wat langer in bed blijven liggen dan wanneer de werkers wél verschijnen. Helemaal nietsdoen is er voor ons echter ook niet bij, want er moeten nog steeds dingen voor de inrichting van het huis worden aangeschaft. Het is ongelooflijk hoeveel je nodig hebt voor een nieuw huis! Een nieuwe eettafel voor in de keuken, want de oude hebben we in Nieuwegein verpatst. Bij het goedkope meubelzaakje naast de IperDì zagen we zowaar een passende tafel in de aanbieding, met bijpassende stoelen. Snel hebben we toegeslagen en voor nog geen 400 euro staat de nieuwe tafel te pronken in de keuken, met nieuw gekocht lopertje en kussentjes voor op de houten stoelzittingen. Het vinden van passende lampen bleek een lastiger probleem, maar na lang zoeken hebben we nu iets dat wel leuk staat. Ook voor boven het aanrecht hebben we nog wat extra spotlights faretti da plafone gekocht (maar die zijn nog in bestelling).
 

Voor het twee-persoons hemelbed hebben we een trapunto ingeslagen, een soort katoenen of kunststof deken, of quilt. Die zijn over het algemeen nogal prijzig (99 euro voor een tweepersoons) en lelijk, maar net hadden we weer een gelukje: een leuk model, passend in de “gele” kamer, voor 15 euro! O nee het is niet waar, bij de kassa nog eens 50% korting. Kijk, zo gaat ie goed! Overal kijken en lang genoeg zoeken, dat levert zijn geld wel op. Ook bij de Ikea doen we goede zaken, voor de linnenkasten, nachtkastjes en fauteuils.
                                  Bij een plaatselijk drukkertje zijn wat wandversieringen in bestelling: een paar van onze eigen foto’s, op groot formaat afgedrukt op tela, een soort plastic schildersdoek.
We zoeken verder, naar meubels voor de verblijfsruimte, zoals een bedbank die betaalbaar is en ook nog een beetje behoorlijk zit en ligt. We hebben er verschillende gezien voor 1000 euro, maar proberen of het toch niet wat goedkoper kan. In ons eigen woongedeelte moet er nog een dressoir komen, want onze ouwe Pastoe-kast hebben we in Nederland verkocht.

Naast al dit shoppen wordt er ook alvast gewerkt aan de toeristische programma’s: wandeltochten en autoritjes worden uitgezet en beschreven met behulp van zelfvergaarde informatie, internetgegevens en stafkaarten. Leuke hobby!

Che tempo che fa (2)

   Even bewijzen dat we echt op tv zijn geweest! Bekijk ook het videofragment:

http://www.chetempochefa.rai.it/TE_rendervideo/0,10938,1095292,00.html

Che tempo che fa/ Ciao Mirvana!

  Wat een weer is het toch! Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk, want het is mistig, het sneeuwt alweer, er staat een koude oostenwind en het vriest bijna. Geen weer om naar buiten te gaan. Saar perst er snel een half bevroren drol uit en hup daar vluchten we weer naar binnen.
   Gisteren was het ook niet echt aangenaam buiten en al helemaal niet toen we bij de tv-studio’s van de RAI in Milaan buiten in de rij stonden. Half drie moesten we ons melden, had Susanna van de Rai ons gemaild, maar om kwart over drie stonden we nog te kleumen voor een dichte deur. Wat deden we daar? Wel, op initiatief van Giorgio en Mirvana gingen we (met zijn vieren dus) het programma Che tempo che fa bijwonen. Over dit programma hebben we een jaar of zo geleden al eens geblogd. Het is een lichtvoetig cultureel praatprogramma, een beetje à la de Plantage van Hanneke Groenteman van vroeger. Interessant, humorvol en erg nuttig als je een beetje thuis wil raken in het Italiaanse cultuurleven. Alles en iedereen die daarin iets betekent komt in het programma voorbij: Umberto Eco, Andrea Bocelli, Zucchero enz enz. In het Engels omschrijven de makers het programma zelf als volgt:

“Che tempo che fa is the most popular Italian talk show, broadcast live on Saturdays and Sundays on the Italian State TV Channel RaiTre in Milan. The Show has been aired prime time since September 2003 and the 5th edition will be broadcast until May 2008. Che tempo che fa is a one-to-one talk show with two guests every night, which deals with current events, regarding themes of great topical interest such as politics, economics, sport, music, literature, cinema, science, nature and environment. The strength of the Show lies in the fact that topics are always treated in a relaxed atmosphere thanks to the great abilities of the anchorman, Mr. Fabio Fazio, who – as he uses to say - prefers to have friendly conversations rather than interviews. In the last four years, the Show has earned fame and praise becoming one of the most appreciated programs of the Italian Television. In its last edition the Show realized an average prime-time share of 15%, with an audience of 4.000.000 people.”

Dit wilden we natuurlijk zelf ook wel eens live bijwonen en nu Giorgio de aanzet gegeven had wilden we niet achterblijven. Gelijk een mooie gelegenheid om elkaar weer eens te ontmoeten, het was al te lang geleden. Na lang wachten mochten we toch naar binnen en toen was het opeens haasten, want de opnames stonden te beginnen.   Snel een paar formulieren invullen, samen met een honderdtal andere belangstellenden in een propvolle gang, formulieren waarmee we de Rai toestonden onze tronies te vertonen, mochten we in beeld komen (waarop wij natuurlijk in het bijzonder uit waren!). En we hadden geluk want hoewel we als een van de laatsten in de studio kwamen, werden we meteen helemaal vooraan geplaceerd! Het eerste wat opviel was dat alles veel en veel kleiner is in het echt dan het op tv lijkt. Het bewegende bureau van de gastheer Fazio is in werkelijkheid bijna de helft kleiner, heel gek. Wat ook opviel was de totale ontspanning bij de gastheer zelf. Alles ging er ook in één keer zonder haperingen op. Wel waren er even wat korte pauzes tussen door om wat zaken te reorganiseren, maar verder verliep alles vloeiend. We zaten dus perfect, zij het dat men ons vooraf even verzocht te herschikken. Die lange kale padrone zat daar op het hoekje wel erg prominent het beeld te verpesten en moest wisselen met Mirvana. Ook wilden Giorgio en Mirvana liefst niet naast elkaar aan de natie getoond worden en dus werden Nico en Mirvana een gezellig heterokoppel en Giorgio en Stef een coppia di fatto: de Italiaanse versie van het homohuwelijk.
Als gasten waren er deze keer zangeres Noa, een bekende presentatrice van een ander tv-programma en een beroemde 82-jarige acteur. Deze laatste bleek een kathedraal van een nicht, of op z'n Italiaans: un cattedrale di un finocchio (zie http://www.youtube.com/watch?v=MMCckof2Bzw&feature=related), die daar ook graag voor uitkwam. Hij zat enorm te lonken naar het publiek, zo van “kijk mij eens leuk zijn”: “Destijds in de jaren vijftig vroegen ze me bij de tv of ik niet een socialist was. Ik antwoordde van nee … want ik was communist!” Van dat soort teksten met op het juiste moment een stilte. Een ouwe charmeur, still going strong. Erg leuk voor de padroni dus, die zich enorm zaten te verkneukelen daar op de eerste rij. Ook heel leuk was het (uitgerekend laatste) optreden van Antonio Albanese in de show. Juist nu deed hij, vlak voor de neus van de padrones dus, nog een keer zijn hilarische sommelier-nummer (zie de blog van 26 januari 2008). De fles wijn werd daarna bijna door de fan-padrone geconfisqueerd, zo dicht zaten we op het toneel. (Een voorbeeldje van een ander hilarisch optreden van Albanese: http://www.chetempochefa.rai.it/TE_rendervideo/0,10938,1095090,00.html

Volgens onze eigen inschatting zijn we enkele malen vol in beeld gekomen, maar voor het eindoordeel wachten we de video van Giorgio af (of de video op de site van het programma). Na afloop hebben we met zijn allen nog even een lekkere pizza gegeten in de buurt van Pavia en toen was het snel naar huis om Saar uit haar lijden te verlossen. Zij kon niet mee en was dus al een uur of tien alleen geweest. Zielig hè? Als vervolguitje willen we eens met zijn allen naar de Scala!

E adesso, per finire un piccolo pezzo in Italiano, su richiesto speciale di Mirvana che sta sempre visitando il nostro blog senza essere in grado di capire il testo. Ciao Mirvana! Hai visto gli immagini di questa puntata, sono belli, no? Ho scritto che ci siamo divertiti un sacco e voremmo volentieri rifarlo una prossima volta. Andiamo alla Scala!