Arancio lavato

De eerste dagen met de vrouwelijke parenti zijn inmiddels verstreken en doorgebracht met diverse activiteiten, zoals daar zijn luieren en lezen, shoppen bij de Castorama, bij de Botanic en bij de Iperdi, vuilstorten bij de gemeente en het ontvangen van potentiële klanten.
Bij de Castorama zijn we bijna vaste klant, hetzij om nieuwe spullen te kopen (watertoevoerslangen, workmates e.d.), hetzij om eerder gekochte mislukte aankopen te ruilen (de thermometer, waarvan de buitensensor het niet deed). Het resultaat is niet altijd meteen bevredigend: alsnog een verkeerde slang gekocht, een andere sensor gekregen, die wel via een eigen schermpje de buitentemperatuur laat zien maar deze niet doorzendt naar het weerstation binnen. Zucht.   Sommige aankopen slagen gelukkig wel, zoals het zwembadje voor Saar (hoogstpersoonlijk door Vera uitgekozen en, na wat eerste aarzelingen door Saar goedgekeurd) en de hangmat van Lieke (moeten we nog wel even zien op te hangen). Ook hebben we nu ontdekt dat deze shop tuinapparatuur verhuurt, zoals de grondfrees die we binnenkort echt nodig gaan hebben. Vlak naast de Castorama is ook een groot tuincentrum Botanic en daar hebben we de eerste sierplanten en andere prullaria voor het tuinleven gekocht:   drie oleanders à 18 euro, daglelies, tomatenplantjes, een bougainville en twee tuinhoeden voor Hendrik en Hendrika Jan. Na het bezoek aan de Botanic schoven we een deurtje verder de megagrote supermarkt Iperdi in. Eindelijk een ruime visafdeling, eindelijk Hollandse beschuit te koop, en ook nog eens een ruime keus aan Oltrepò-wijnen en veel meer om in een keer te bekijken. Al het shoppen is een daguitje op zich  en we zakten bijkans door onze hoefjes.
De volgende dag dreigde over te lopen van conflicterende activiteiten: Saar uitlaten, naar de Castorama (slang weer ruilen), naar de gemeente om vuil te storten, wachten op de antennista, de inmiddels per telefoon aangekondigde gasten Margriet en Carlo ontvangen. Uiteindelijk slaagde bijna alles wonderwel (alleen de antennista kwam niet opdagen: we zitten bijna twee maanden zonder tv, is dat een record?).  De vrienden van Vera en Lieke werden via omwegen per telefoon naar ons huis geloodst (heel leep: laat ze omrijden zodat ze meer van de omgeving zien en later willen terugkomen … tegen betaling) en rondgeleid. Koffie en thee en andere versnaperingen werden afgeslagen, want men was op weg naar het eigen vakantieadres bij Rome, nog 6 uur rijdens. Mogelijk gaan we daar de komende weken nog eens op bezoek. De middag werd besloten met een poging een eerder ingezette wandeling “rond te breien” met behulp van de op de stafkaart aangegeven wandelpaadjes door de wijngaarden. Hoewel we waren gewapend met waterflessen, NordicWalkingstokken en een zonnebrilkoker, mislukte de poging toch. Een lange afdaling door zeer rulle kleigrond eindigde in het niets en we moesten terugklauteren. Volgende keer doen we nog een poging. De kok had gelukkig een zeer lekkere risotto (venkel/ricotta) bereid om ons vermoeide ontdekkingsreizigers te verkwikken.
Vandaag zondag besloten we tot een toeristische tour, langs Cigognola, want daar waren de dames nog niet geweest en deze landmark mag je niet missen bij een bezoek aan de villa. De route erheen en het uitzicht ter plaatse waren weer erg mooi en deze keer was het plaatselijke San Bernardo kerkje open. Een vluchtige blik binnen liet een verrassend goed onderhouden en fraai aangekleed interieur zien met mooie wandschilderingen. De meest zedige van de padrone’s raakte zelfs in gesprek met de priester over een Hollands koor dat er eens gezongen had. Zijn zus stelde hij aan de priester voor als “mia sorella” en zijn man als …? Bijna waren we er ook in geslaagd het kasteel zelf (privébezit, vietato l'accesso) binnen te sluipen maar het automatische hekwerk ging net voor onze neus dicht.    Wel vonden we er een mooi geschilderd huis, in “gewassen oranje”, de kleur waarover alle aanwezigen (onderlegd of kleurendoof) het inmiddels na veel gediscussieer eens zijn: dat moet de kleur van de villa worden. We gaan het uitproberen op een stukje muur. De route ging verder, slingerend door het wat ruigere en minder bevolkte gebied in het westen van de Oltrepò, op zoek naar het lunchrestaurant van een maand geleden, met hond en tig gangen voor 20 euri. Dat was ondertussen per telefoon gereserveerd maar bleek inderdaad toch lastig te vinden, zoals de bazin ons de vorige keer al gezegd had. De routemiep redde ons en bracht ons tot vlakbij het einddoel. De rest konden we zelf en om 13:57 (reservering voor 14 uur) stapten we de trattoria binnen. Daar verliep alles net zo als de eerste keer, zij het met andere gerechten en een bijzonder toilettafereel: daar werd iemands gebit met een nijptang behandeld: zaten we soms bij de tandarts? Nee, er was een stukje stuzzicadenti tandenstoker  vast komen te zitten. Ok, alles kan hier kennelijk. Weer aan tafel vraagt men welke antipasti, primi, secondi en dolci je wilt en brengt vervolgens nog meer en andere dingen en tóch de dolce die je niet meer dacht te kunnen verstouwen. Dus lekkere beignets, artisjok-deegwaar, salumi (hoeft niet zeiden we en even later verscheen de schaal dus op tafel),   ravioli, lasagna, risotto (?daar hadden ze niets over gezegd), sorbetto di limone (om de pilomanus te verwijden), vitello tonnato, rundvlees in oude wijn gestoofd, rundvlees door een oud wijf gestoofd, gelato, tiramisu, crème brûlée, dit alles besprenkeld met drie karafjes wijn van de witte en de rode soort en koffie toe. Schade 23 euro p.p., het blijft ongelooflijk. Ondertussen werden we vermaakt door de voetballende lobbes Max, die buiten voor het raam met de kinderen uit de buurt aan het spelen was.      Hij was sinds de vorige keer geschoren en bleek graatmager. Toen we na het eten besloten tot een wandeling, kuierde hij doodgemoedereerd achter ons aan, tot ver in de graanvelden en bossen, die we via een weggetje direct tegenover de trattoria konden bereiken.   Da’s ook weer een aanrader: met volle buik even wandelen en neerstrijken onder een boompje om de roes uit te slapen. Deze zondagspranzo is niet iets om elke week te doen, maar om de veertien dagen zou toch niet gek zijn. En ondertussen maar afvallen (morgen slaan we de weegschaal even over).

Il cambio della guardia

De wisseling van de wacht, of de een zijn dood is de ander zijn brood, of zoiets. De ene parente (Chris) is door zijn knie gegaan en ligt inmiddels thuis met een gehechte meniscus (toch maar thuis, want de verzekeraar deed erg moeilijk over opereren in Italië), en daar arriveert alweer de andere parente (Vera) om de honneurs waar te nemen (en het klussen over te nemen?). Allebei met koude aanhang natuurlijk. Het wegbrengen van de eerste (dinsdag) verliep soepel, op wat file bij Milaan na.   Op het vliegveld mocht worden plaatsgenomen in de Sala amica, speciaal ingericht voor de zielige gevallen. En zielig zag het er inderdaad uit. Een soort wachtkamertje, pas geschilderd in vroijk bedoelde maar treurigmakende fletse kleuren, vol met krappe rolstoelen en kreupele oudjes. De recreatieruimte van Huize Avondroze. Alleen het kleine zustertje ontbrak. Voortdurend liepen er (telkens weer andere) functionarissen in en uit om namen af te roepen van de gevallen die nu konden worden afgevoerd. Een man zat al zo inelkaar ingedoken dat er nog maar weinig aan ontbrak of hij zou als handbagage mee hebben gekund. Na een snelle koffie en brioche (croissant) hebben we daar een halfuurtje gewacht en de gang van zaken uitgebreid kunnen oberveren. Toen was ons zielige geval aan de beurt en ging het richting douane/veiligheidscontrole. Snel afscheid en dat was het dan voor de Zaanse parenti, voorlopig …
Ondertussen waren de Amsterdamse diesel-dykes onderweg en van hun vorderingen bleven we via sms goed op de hoogte. De eerste dag leken ze nog niet zo te vorderen, maar de tweede dag wisten ze toch vrij snel Italië te bereiken, ondanks de nodige files wegens ongelukken. Om half negen woensdagavond waren in St Maria, verder reikten de instructries van de route-miep niet. Wij hadden de dag zelf nuttig besteed met wat bijkomen van de enerverende laatste dagen en met het oppoetsen van het logeerappartement. Ook waren we tussendoor nog even snel naar de keukenboer geweest voor het uitkiezen van een werkblad.  Daarvoor gingen we naar de marmista die wat mogelijkheden liet zien. De eerste pogingen waren niet in de roos, maar uiteindelijk kwam er een soort donkergrijs graniet uit de mouw, met een zweem van kastanjebruin, dat heel mooi opkleurt bij het frassino (essen) van het hout van de keuken zelf. Dat wordt hem!
We reden dus tegen half negen naar beneden om de dames te ontmoeten, die redelijk afgedraaid waren na een dag lang autorijden. Eten bij de Menhir, geheel volgens traditie! Een lekker vier gangen diner, besprenkeld met Bonarda van het huis: zeevruchtensalade, twee pastasoorten (waaronder de Sardijnse fregole), een Orata-visje en ijs toe. Lekker, lekker. De baas trakteerde ons bij de kassa nog op een grappa en oefende zijn verleidingskunsten op Saar: zampa zampa, zei hij, maar Saar spreekt dus toch nog niet genoeg Italiaans. “Pootje, pootje” moet je zeggen, legden we uit. Dat werkte, ook bij hemzelf, want toen we afscheid namen met “Pootje pootje” gaf hij ons inderdaad een hand.
Niet geheel a norma voor wat betreft het alcoholpercentage reden we in twee auto’s naar huis, waar de villa door de dames in alle glorie werd bewonderd. Ze raakten al bijna de weg kwijt in zoveel ruimte. De bedden werden getest, (min of meer) goed bevonden en al heel snel opgezocht.
    Vandaag, de eerste dag, werd in ledigheid doorgebracht, op wat spitwerk en electriciteitsgeknoei (cantina) na. Lezen, koffie drinken, doezelen, rommelen enz. Aan het eind van de middag wandelden we naar St Maria via de hier al eens beschreven route, voor een terrasje met pils en hapjes.
Avondeten op ons eigen terras, bloemkool met gebakken aardappeltjes en een karbonaadje, alweer besprenkeld met bonarda. Het leven is eenvoudig, soms.

I disastri

Sommige bloglezers geven blijk van ongeduld: gebeurt er niets meer in Villa I Due Padroni con Parenti dat de moeite van het bloggen waard is? Het antwoord luidt natuurlijk: JAWEL! Het vraagt enige voorbereidingstijd, maar dan heb je ook wat. Hier volgt het tromboseverwekkende (hup, even een fraxinalletje) relaas van de dag van gisteren en vandaag (tot nu toe: prijs de dag niet tot het alweer een zwoele zomeravond is!).
De parenti uit Zaandam zijn, zoals de trouwe blog-lezertjes weten, uitgenodigd (?) om hier het een en ander aan test en onderzoek te onderwerpen. Restaurants, wijnen, toeristische attracties, gastvrijheid van de padrones, … afgewisseld met wat klusbezigheden. Tot nu hield men zich heel aardig aan de opdracht, maar wat blijkt: de parenti gaan diep, DIEP, HÉÉL DIEP, in hun onderzoekingen. Letterlijk en figuurlijk.

De foto’s op de respectievelijke blog’s (duepadroni en bitch) lieten al zien dat vooral Chris diep door de knieën ging voor het creëren van een schoon washok voor de poets-padrone. Ook het repareren van het licht boven de spiegel in de badkamer (nieuwe transformator gehaald bij de fratelli) ging met het nodige kniegebuig gepaard.   Gisteren was er ook ruim de tijd voor rust en misschien is dàt het juist wel geweest dat de klus-parente heeft opgebroken? Hoe het ook zij, gisteravond, gezeten aan het avondeten buiten op het terras, glaasje Bonarda bij de hand, vertrok er zich daar toch een dubbel-disastro. Eerst hoorden we knal en de kook-padrone rende naar binnen om, verwachtten we, zijn nog op het gas pruttelende gerecht te redden. Maar nee, we hoorden een kreet, renden naar binnen en zagen de padrone gebukt in de  … badkamer. ? Koken in de badkamer, is dat iets nieuws? Toch niet, want er bleek iets anders aan de hand. De aldoor lekkende aanvoerslang naar de kranen van de wasbak was gesprongen en spoot een fontein aan water de badkamer in. De padrone had al de tegenwoordigheid van geest gehad het water af te sluiten (gelukkig wist hij inmiddels waar de kraantjes zaten). Het werd dweilen, met de kraan dicht. De poets-padrone ging een emmer halen, maar toen hij terugkwam was de klus-parente al aan het dweilen en had al geconstateerd dat de knelfitting was geknapt. Hadden we er beneden in de cantina-badkamer niet ook één voor instant-reparatie. Even kijken, ja het leek wel dezelfde. Teruggekeerd uit de cantina zag ik nog net dat de klus-parente niet meer dweilde, maar zich strompelend naar een inmiddels klaargezette stoel bewoog. Was hij uitgegleden op de natte en dus spekgladde badkamervloer? Nee, hij had voor de zoveelste keer vandaan zijn knie gebogen en die vond het nu wel genoeg: we zouden toch rusten de rest van de dag? De knie liet niet meer toen dat het been werd rechtgebogen en onder de maaltijd werd besloten dat het pronto soccorso (eerste hulp) zou moeten worden, dezelfde avond nog (pronto).   Die bleek in Stradella en dus begaven we ons, na het nodige trapgestrompel (de villa is niet wheelchair-accessible), in de Kango herwaarts, gewapend met fluïde Italiaans sprekende stewards en woordenboeken … die beide overbodig bleken want de gewonde parente werd bij aankomst in een rolstoel geduwd en afgevoerd, terwijl de begeleiders onverbiddelijk werden weggebonjourd naar een wachtgang. Toch bleven we op de hoogte wat er met de parente werd uitgevoerd, want de oudere padrone kon via een venstertje naar binnen loeren en deed live-verslag. Dit is echter ook na te lezen op de bitchblog, in de woorden van de gewonde parente zelf, waarnaar we ook verwijzen voor het verdere verloop van de affaire. De conclusie was in ieder geval dat er sprake is van een gebroken meniscus, die operatief zal moeten worden verwijderd. Rest ons te vermelden dat op dit moment nog niet duidelijk of de parenti gedwongen zullen zijn vervroegd naar huis terug te keren, of dat er een operatieve ingreep in Italia plaats zal gaan vinden. Door een orthopedico di fiducia, de burgemeester van Varzi!, ons aangeraden door de 24-uurs medico die we vanochtend aan huis hebben laten komen. De parente zelf neigt naar de laatste optie, want hij wil echt álles hier zelf testen. Ja, de parenti gaan diep, DIEP, HÉÉL DIEP.

Tempo libero

  Het werd dus geen pranzo met hond, want we bleven weer eens ergens te lang plakken afgelopen zondag. Waar dan wel? In Zavattarello om het kasteel te gaan bekijken, waar we al een keer of drie voor een gesloten deur hebben gestaan (zelfs nadat de bitch de vorige keer het rubber van de autobanden had verschroeid in haar drang naar binnen te kunnen). Maar nu was het weekend en na drie keer wisten zelfs WIJ dat we dus het beste tijdens het weekend zouden kunnen langsgaan. Alleen de tijden … was het nu net open of net dicht of … We arriveerden om half twee, in alle rust, het rubber van de banden bleef onaangetast. Op het bordje zagen we dat er vanaf half drie rondleidingen zouden worden verzorgd. Wat te doen? Even gaan lunchen dan maar in het dorp beneden. Dag lunch met hond, maar benvenuto castello Zavattarello! We werden nog even aan het twijfelen gebracht door een groep Italianen die zich hadden laten wijsmaken dat het kasteel om twee uur open zou gaan. Weten zij veel, wij weten beter, wij zijn ervaren Zavattarello-gangers. Lunch in de bar aan het plein dus. Wat hadden ze, panini? Ja, maar dan gepresenteerd in mandjes met schalen vol kostelijke prosciutti, guanciali¸e.d. Deze smikkellunch liep natuurlijk zodanig uit dat we na afronding weer precies een uur zouden moeten wachten op de eerstvolgende rondleiding. Goed gedaan hè? Dan maar weer geen kasteel, nu weten we dag èn tijd, dus volgende keer gaat het lukken. De lunch was lekker, maar niet alleen de worstwaren bleken pittig. Hadden we toch die plachettes uit het toilet van de bar moeten stelen: precies dezelfde als we gisteren gekocht hadden à 8,5 euro per stuk. En in het toilet zaten er al gauw vier die je er in een paar seconden af zou kunnen wippen. Dat had de lunchkosten bijna gehalveerd.
Dan maar weer eens Varzi bezocht, het leuke middeleeuwse stadje, waar we ook al een paar keer eerder zijn geweest (dit is voor de rest van ons leven onze bestemming: doelloos rondslenteren in historische stadjes). Bij de parkeerplaats zagen we dat er zogenaamde dagjesmensen aan de rivier zaten te pootjebaden. Saar wilde ook wel, maar hoe kom je ter plekke: dat verdient vervolgonderzoek. Varzi zelf blijft een leuk stadje, ook omdat we door Ruben, het ijsjesmonster, werden getrakteerd op heerlijke gelati. Die gingen er goed in want het bleek toch al weer een graad of dertig. Daarna toch maar eens richting Pavia, want de 57-jarige padrone zou vanavond gaan kwelen. Ten noorden van Pavia weliswaar, maar we dachten in Pavia zelf meer kans te maken op vroege cena. De Italianen eten pas vanaf acht uur, maar dan moesten we al lang en breed in Castorate Prima zijn. Wandelend richting piazza Vittoria liepen we zowaar Davide tegen het lijf, die zijn haren had gekortwiekt (jammer), maar er verder nog even snoezig uitzag als sommige padrones zich van een paar maanden geleden konden herinneren. Wat bleek? Hij ging met het Erasmus-uitwisselingsprogramma vanaf september naar Utrecht! Tja. Dan ga ik maar solliciteren bij het taleninstituut van de Universiteit Utrecht, of zo.
Het vinden van een eetgelegenheid bleek zelfs in Pavia niet eenvoudig, maar we wisten de McDonalds rakelings te passeren om op het aanpalende terras … een hamburger te bestellen.
Fluks naar Castorate via een door Godelieve aangeraden en door de kweel-padrone heftig afgeraden route, die toch goed uitpakte. We zaten weer eens midden in de rijstvelden en de muggen grepen hun kans (DEET vergeten mee te nemen, stom stom). Het concert in een zaaltje van een scuola media klonk perfect, maar de concentratie werd enigszins verstoord door de sauna-achtige temperatuur binnen (en door de solozangeres die zich toelegde op fonetisch zingen en het produceren van orgastische keelklanken met bijpassende orale bewegingen, hetgeen aanleiding gaf tot het uitwisselen van kruisigingsgebaren tussen enkele aanwezigen).
De volgende dag (maandag) ging het niet-klussende smaldeel van de villabewoners richting Middellandse Zee, via de toeristische en dus zeer bochtige route. Op tijd vertrekken is dan het devies, want de reistijd bedraagt door al die bochten een uur of drie (+). We zullen de lezers het grootste deel van de opmerkingen die onderweg gemaakt en de bij elke bocht meliger werden besparen. Dolgedraaid maar vrolijk gestemd bereikten we tegen een uur of één Chiavari en vonden na een snelle lunch al gauw een heel leuk (kiezel)strandje waar we tegen grof geld een paar ligstoelen en parasols bemachtigden. Het water was heerlijk en zo liggend en dompelend en lezend en keutelend (op de wc) wisten we hele middag stuk te slaan. Om half zeven braken we op en reden verder, niet naar Portofino deze keer, maar naar Camogli, dat volgens de ANBW-Kampioen nóg leuker en pittoresker zou zijn. En inderdaad, na een adembenemende route (de bitch had het stuur inmiddels overgepakt) langs prachtige villa’s met bloeiende oleanders en bougainvilles, palmen en dergelijke wandelden we over de schitterende boulevard van Camogli.   Prachtige hoge herenhuizen in pastelkleuren aan één kant (met tot verrassing her en der waslijntjes met wasgoed), en romantisch zeezicht aan de andere kant. We aten op een prachtig terras aan zee, met een lekker briesje en fruitig wit wijntje (kan het …?). De ober probeerde met zijn hoge stemmetje zijn stijve Engels te slijten, maar de goed onderlegen padrone wist deze aanval af te slaan met gebrekkig Italiaans.   Dit kwam hem gedurende de verdere maaltijd op venijnige blikken van de ober te staan (valse n….). De terugtocht ging via de snelweg en nam toch nog ruim anderhalf uur. Thuis bleken de klussers inmiddels drie wandjes te hebben getegeld. Die zagen er goed uit, maar de tegelsnelheid en de gevraagde inspanning was hen toch ook wat tegelgevallen. Het was even zoeken naar de juiste aanpak. Nu het vloertje nog, mannen! Wij gaan wel weer zwemmen als het echt moet.

fare dei lavoretti

  Gisteren zijn dan (eindelijk) de parenti aangekomen, die we node nodig hadden voor het meebrengen van allerlei onmisbare B&B-bestanddelen (badkamerplafonnières, toiletrolhouders, kruikjes corenwijn) en voor het uitvoeren van bepaalde fai-da-te werkzaamheden, zoals het trekveren van het snoer van de rioolpomp, het kitten van het lekke bad enzovoorts. Maar na de (zweet)kleffe verwelkomingsrituelen gingen we natuurlijk eerst aan de drank en aan het Menhir-diner. Klussen kan de komende weken ook nog. Toch? De prosecco van Giorgio werd soldaat gemaakt evenals een pinot nero van Cà Re. De gasten werden rondgeleid in het huis in nieuwe staat van inrichting. De electriciteitsverrrichtingen van super-elettricista werden bewonderd.  Bij de Menhir werden het pizza's en calzone's besprenkeld met de huis-bonarda en afgesloten met (voor sommigen) een al dan niet lichtgevend toetje. Lekker lekker. De nachtelijke terraszit (het is heerlijk buitenzit-weer) leidden tot bespiegelingen over sterrenbeelden, satellieten en dergelijke. Een enkeling zag een vallende ster. Bij het uitlaten van Saar spotten we een paar vleermuizen, maar de vuurvliegjes waren dit keer minder talrijk.
Na het uitgebreide ochtendontbijt (met een lekker eitje?) begonnen de ware klussers aan hun taak en deze stortten zich in de cantina voor het correct aansluiten van de pomp en het verdere elektra (ik meen me te herinneren dat we al drie dagen riepen dat ALS EERSTE het bad dichtgekit moest worden, maar goed, hou die echte klussers maar eens tegen al ze het op hun heupen krijgen). Al snel volgde de conclusie dat er vooral eerst van alles GEKOCHT moest worden. Dus ging het op weg naar de CASTORAMA. Nee, toch niet, we moesten wachten op de antennista van een paar huizen verderop, die ons hopelijk eindelijk van de gewenste tv-kanalen zou gaan voorzien. Hij kwam opdagen gelukkig en na wat aftastende schermutselingen kwam de expert tot de conclusie dat hij wat wij wilden in zijn 20-jarige praktijk nog nooit was tegengekomen. Maar goed, hij ging uitzoeken of het kon. Hij was tenslotte professionista, zoals hij niet naliet keer op keer te vermelden. En passant begin hij over leeftijden en vertelde hij dat hij 58 jaar was. Vervolgens kon hij niet geloven dat de oudere padrone 57 was! God was hem dan wel heel goedgezind geweest dat hij er nog zo jong uitzag. Daarna begon de antennista  aan een roddel over onze benedenbuurman Francesco: dat was geen goed mens, zei hij, dal cuore. Hij waarschuwde ons voor de streken van deze  bastardo, die zijn seizoenswerkers niet uitbetaalde, achter je rug over je lasterde en je werklui aanraadde (idraulico, elettricista) die je voor duizenden euro's oplichtten. We moesten natuurlijk zelf ons oordeel opmaken, maar we moeste  stare attenti, oplettend zijn.  Ondertussen wachtten de anderen in spanning af!
Eindelijk konden we naar de Castorama, via en zeer panoramische route. Al wandelend door deze megastore werd besloten nog meer te kopen dan op het van huis meegenomen verlanglijstje stond ... tot een bedrag van een kleine 500 euri. Meer elektra-draad in de juiste kleuren, een tegelsnijder voor de 34x34 tegels in de cantina, plachettes voor op de nu zo goed aangesloten schakelingen en stopcontacten (deze waren in de aanbieding, dus ja, dan sla je toe, 19 stuks alleen voor de bovenste verdieping: 190 euro!), een handdoekenrekje, een lamp voor het bordes buiten en voor de gang binnen, een electro-thermometer (33 graden buiten, 50% luchtvochtigheid), de kit voor het bad, wat al niet meer ... Een nieuwe doucheslang cq kop bleek toch niet nodig, want de als klungelsysteem beoordeelde eerdere aankoop bleek beter dan gedacht, kwestie van de doucheslang goed aansluiten en niet ondersteboven ... soms is het zo simpel! En voor dat ontdekt is en al dat spul, na heftig heen-en-weer ge-sms met het thuisfront, allemaal in de boodschappenkar ligt ... is het al weer tijd voor de pranzo waar hetzelfde thuisfront zich heel braaf over gebogen had. Alsnog het lekkere eitje. Tegen tweeën togen de klussers dan toch echt aan het werk ... in de cantina uiteraard. Het bad wacht. Petekind en vriendin bogen zich over de installatie van de thermometer en na wat batterij-gedoe bleek deze te functioneren. Petekind vergreep zich aan de boormachine en hing de buitensensor op zonder het bordes te doen instorten. We zijn trots! Padrone junior hield zich verre van de praktijk en hield zich bezig met wat heen en weer geschuif van wat vermogensbestanddelen van de padroni om een zo hoog mogelijke rente te realiseren. Tegen een uur of vijf bleek het electra in de cantina klaar en werd het tijd voor een terrasje prosecco in St Maria. De weg erheen werd in verschillende geledingen te voet via de ene of de andere route, dan wel per auto, dan wel liftend afgelegd: te ingewikkeld om allemaal uit te leggen, maar uiteindelijk zaten we toch allemaal aan hetzelfde tafeltje aan een glaasje van het een of ander. De eerste klusdag was rond! Morgen is het echter meteen al een vrije dag, want de oudere padrone heeft koor en we willen naar de zondagmiddag-pranzo met hond, dezelfde van twee weken geleden. Het is maar eenmaal (in de week) zondag tenslotte!

lucertola

  Doe ik zo mijn best een foto van een hagedisje te maken, vergeet ik hem te plaatsen! hier is ie dan.
Gisteren een hoop binnenshuis gepoetst: dat schiet er nl aardig bij in als je allerlei andere klussen te doen hebt. Maar met de parenti in aantocht moet het er wel een beetje toonbaar uitzien natuurlijk. Dat betekent plee's schrobben, spinnen stofzuigen, ramen lappen en puin ruimen. Nou ja, komen we er alvast een beetje in ...
Ook de andere activiteiten gaan gewoon door: voor de derde keer naar de keukendame, die nu een ontwerp klaar had met bijbehorende prijs (die precies conform onze begroting was gelukkig). We gaan nog even nadenken over de precieze kast-indeling, maar dit gaat hem wel worden. Vanmiddag komt de muratore de metselaar om te kijken hoe hij de douchebak moet integelen en wat dat dan weer gaat kosten. Morgen komt de antennista die een paar huizen beneden ons woont (van de lawaaihonden) om te kijken of hij wél onze wensen qua satelliet-tv kan realiseren. De  fratelli zijn er niet in geslaagd: hun  antennista heeft het laten afweten! Wordt vervolgd.

didascalia

Vandaag wat praatjes bij plaatjes!
In afwachting van de Zaanse parenti gaan de werkzaamheden hier in zomers tempo gestaag verder. Ook de toeristische, want zondag hebben we colli piacentini een beetje verkend. Ook daar komen vele lekkere wijnen vandaan die je in alle supermarkten kunt vinden. Hoewel dichtbij is dit meteen een andere regio, niet langer Lombardije maar Emilia-Romagna en niet langer de provincie Pavia maar Piacenza. Dichtbij de Po-vlakte is er nog niet veel aan, maar iets de heuvels in wordt het meteen leuk en we zouden de padroni niet zijn als we niet meteen een leuk eet-adresje zouden hebben weten te vinden. Heerlijke pastagerechtjes gegeten als lunch, chicchi di nonna (erwtjes van oma) en fiocchi pere (soort pastatasje met zoetige peer-inhoud). Toch vallen we ondanks dit gesmikkel allebei af. Stress? Het harde werken? Chissà. In de brievenbus direct naast ons tafeltje vloog een vogeltje (zwartkopje?) af en aan naar de brievenbus, niet om post te bezorgen maar om de jongen te voeren. Ons tochtje werd doorkruist door losbrekend noodweer, en dreigend onweer met bijpassende luchten is iets wat je hier bijna iedere avond kunt meemaken. Lang niet altijd breekt de pleuris uit, maar twee nachten geleden was het toch weer eens zover. Midden in de nacht alle luiken sluiten en checken of we de ramen van de auto wel gesloten hadden (ja dus). ’s Ochtends bleek de cantina deze keer droog te zijn gebleven.
    Verder wordt er wat gewerkt in de tuin, om te voorkomen dat we weer worden ingehaald door het oprukkende onkruid, en worden er wat bescheiden aanzetten gedaan tot het creëren van een tuintje. Moes en kruiden tot nu toe, met naast de al door de parenti geplante basilicum nu ook tijm, rozemarijn en salie en een bedje met borlottibonen! (oogst in september).

Tussendoor hebben we dan wat afspraken her en der, zoals met de badkamerdame Enrica die er nu ook voor gaat zorgen dat we mét het badkamermeubel (zie foto) ook een gewone maar praktische douchebak en waterdichte toegangsdeuren krijgen. We waren het gehannes met het kinderbadje van Colombo beu. Dit alles moet nog in juli zijn beslag gaan krijgen! De keuken zal meer tijd vergen maar we hopen dat de keukenontwerpster morgen met een geschikt voorstel op de proppen komt. Een voorbeeld van het paneeldeurtje in de juiste houtsoort zien jullie hiernaast, net als een totaalbeeld uit de folder. Ons ontwerp zal anders en wat strakker worden. Verder zijn we even langs een aannemer in St Maria geweest die we bij onze ingegnere hadden aanbevolen om een offerte voor de verbouwingen te laten uitbrengen. Even checken of deze inmiddels wel was geïnformeerd door Cassani … en wat blijkt: ja hoor, hij was zelfs al in Pavia geweest voor toelichting. Dat valt dan weer niet tegen. Later belde hij zelfs op om te zeggen dat hij maandag de offerte klaar heeft… spannend! Hopelijk zijn de andere drie ook zo vlot en komen ze met een beetje strakke prijs.
Na al het werk en heen en weer gereis zoeken de padroni dan eind van de middag de schaduw op achter het huis voor wat (Italiaans) leeswerk (soms achter de oogleden) bij een pilsje. Langs de muren ritselen de hagedisjes voorbij. Naast al het eerder genoemde ongedierte zijn we nu ook een (klein) schorpioentje tegengekomen in het hok onder de trap dat nu is uitgemest. Alle reservetegels van kamer, badkamers, cantina, bordes staan keurig gesorteerd in de cantina. Een deel zal worden gebruikt in het verwarmingshok, dat een mooie stofvrije ruimte moet worden, omdat we daar ook onze wasjes draaien. De oudere padrone is de muren aan het witten. Het wachten is op de ervaren tegelzetters!