Il dado è tratto!

    De teerling is geworpen, zogezegd. Vandaag om een uur of half tien waren ze allen present, i commitenti de opdrachtgevers, wij dus, en de  impresa appaltatrice, dwz Torti Mauriziano di Pietra di Giorgi én de ingegnere Cassani met zijn wat stuurse assistent Giò(vanni). Dit alles voor de bespreking van de opdrachtverlening voor de verbouwing van ons kasteel! Wel excl. het benedenappartement, maar toch voor een behoorlijke som gelds. Na wat inleidend gediscussieer over alweer het riool (loopt dat nu wel of niet tot voorbij ons huis zodat we ook de cantina erop kunnen aansluiten?) en nog wat details, las Cassani in onze woonkeuken het concept-contract in sneltreinvaart voor. Bij het onderdeel sconto (sommige van onze lezers welbekend) stopte hij even en keek daarbij Torti Mauriziano schalks aan. Die gaf geen krimp en begon een voor onverstaanbaar verhaal over eerdere ervaringen met kortingen. Hij zou er nog over nadenken. Ik bood hem een grappa aan in de hoop dat dat zou helpen maar tot ieders stomme verbazing vertelde Torti dat hij geen druppel gedistilleerd dronk EN OOK GEEN DRUPPEL WIJN. Zijn hele leven al niet! En dat in dit gebied. Wat een zelfbeheersing! Maar goed, geheel nuchter ging Torti dus akkoord met een begindatum van de werkzaamheden van 15 september en een einddatum van 31 januari. Non ci sono problemi riep hij (maar waar heb ik dat eerder gehoord?). We wachten maar af hoe het gaat lopen. Hopelijk helpt de worst van het mogelijke extra werk nà dit project voldoende om hem te motiveren goed zijn best te doen. De betaling, ging die met factuur? Ja hij werkte altijd met factuur. We spreken er nog over, zei Cassani vervolgens, ons betekenisvol aankijkend. Wij keken heel. En passant vertelde Torti wat roddels over de vorige eigenaar, Colombo. Die zat zonder geld en had het huis al 7 jaar te koop staan! Hadden we dat maar geweten! Het grensmuurtje dat gesloopt gaat worden om het terras te kunnen stutten, en dat er eeuwenoud uitziet, is pas 5 jaar oud: gewoon slecht geconstrueerd (net als het dak).
Hoe het ook zij: de kogel is door de kerk en over een paar weken begint het echte werk!
In de tussentijd zijn wij zelf ook nog actief, voor zover mogelijk, voor zover het weer het toelaat. Het is hier namelijk weer aaardig heet geworden met als hoogtepunt een dog met meer dan 35 graden en 70% vochtigheid. Voor het eerst was het ook 's nachts echt tropisch warm. Inmiddels zitten we weer ronde de 30 graden en dat is, nu we eenmaal geacclimatiseerd zijn, goed te doen. Toch moesten we weer een dagje de Po-vlakte in en daar is het nog wat benauwder. Een volle dag met het regelen van van alles en nog wat. Naar de motorizzazione voor de import van de auto, naar het postkantoor voor nog wat adreswijzigingen, naar de ASL om nog wat papierwerk te verrichten, naar nog wat ferramenta zaken voor de onvindbare scharnieren (nog steeds vergeefs), naar de keukenboer voor een aanpassing van het ontwerp, ecc ecc . Maar met resultaat (soms): we zijn inmiddels zover dat we de Italiaanse kentekens kunnen ophalen! Daar was nog een ritje naar Bereguardo voor nodig voor een keuring van een minuutje of twintig, maar daar kwamen we galnsrijk doorheen en daarmee is onze Punto inmiddels dus zo goed als genationaliseerd. Nu de verzekering nog even afronden en klaar is kees.
Ter afwisseling van de drukke agenda wordt er inmiddels ook ochtendgezwommen: baantjestrekken in St Maria, ten behoeve van conditie en rugspieren. Coach Vera leert ons de borstcrawl en efficiënt keren. Best lekker, en jammer dat het bad eind augustus al weer dichtgaat, ivm de  vendemmia de wijnoogst. De druiven beginnen zichtbaar te rijpen in de gaarden om ons heen. als zal de oogst dit jaat niet zo vroeg plaatsvinden als vorige jaar, vanwege het slechte voorjaar.   Nou ja, lekker smaken zal hij toch wel, net als de oogst van 2007!

Una replica

Beelden zeggen meer dan duizend woorden! Trek zelf uw conclusie.
 

Aiuto!

  Ik zit hier heel alleen in de keuken. Boven is het een gestamp en geklop dat zijn weerga niet kent. Kortom wat een rustige vakantie had moeten worden, is ontaard in een zenuwslopende heksenketel. En was er nu nog maar een zwembad, maar nee, de heren vinden de siertegeltjes in hun luxueuze badkamer belangrijker dan het welzijn van hun gasten.

    Wat  voorgespiegeld wordt als een waar Eden voor de vakantieganger, is in feite een strafkamp waar tot bloedens en zwetens toe ‘gewerkt zal worden’. Kreeg de oplettende lezer van deze blog eerder paradijselijke foto’s voorgeschoteld, hier zijn de echte schokkende bewijzen van het zware regime. Al het huishoudelijke werk is ondertussen uitbesteed aan de ‘gasten’ ,  terwijl de padroni intussen, het er onbeschaamd van nemen.                                                                   

Het enige wat nog gemeenschappelijk gebeurt is gapen, hetzij van vermoeienis, hetzij van verveling.

                                                       

                                                          

  Met als meest in het oogspringend gevolg, dat wij hedenochtend alweer een kreupele kampgenoot van medische zorg moesten voorzien. Laat u niet bedotten door de bijgevoegde foto, de hr S.S., rechts op de foto probeert deze dramatische situatie nog van een komische noot te voorzien.

  Geen wonder dat een der gasten al trachtte de buren te bewegen haar te hulp te schieten, maar helaas wist zij het geblaf van de talloze honden die de villa omsingelen, niet te overstemmen.

Affari in sospeso

In Italië gaat alles piano piano dat weten we allemaal, al was het maar van “De Italiaanse droom”. In één keer iets afhandelen lukt hier zelden en dat blijft even wennen voor de ongeduldige noordeling. Er zijn dus veel lopende zaken, die maar niet tot een afronding lijken te willen/kunnen komen. Neem nou de verbouwingsplannen. Hebben we twee offertes (vier gevraagd, maar twee zonder reactie), denken we deze week even de knoop te kunnen doorhakken. Maar dan komt zaterdag Francesco de benedenbuurman langs om te zeggen dat de muratore (metselaar) die eerder aan dit huis heeft geknutseld óók een offerte wil uitbrengen. Ik hou de boot af, want het leidt tot vertraging en bovendien hebben we de (roddel-)verhalen van de antennista over Francesco en zijn vriendjes nog vers in het hoofd. Zelf hebben we net de affaire met de idraulico en zijn dure pomp van 600 euro tot een redelijk einde weten te brengen en hebben geen zin in een nieuw sjacher-avontuur. Maar goed ik zeg Francesco dat zijn man de ingegnere maar moet bellen. En wat blijkt: Cassani blijkt maandag, net als ik hem wil zeggen dat we met de Milanese ondernemer in zee willen gaan, heel enthousiast over de muratore die Torti blijkt te heten en uit Scorzoletta komt (inderdaad de slangenkuil waar ook onze loodgieter vandaan komt), want de man blijkt alles van het huis af te weten. De ingegnere raadt ons aan de offerte af te wachten. En die komt domani zegt Torti tegen ons nadat hij is langsgeweest om wat dingen aan het huis beter te kunnen bekijken. En domani betekent niet “morgen” zoals je zou denken, maar “niet vandaag”. En elke dag is er tenslotte weer een nieuwe “morgen”. Zo is het nu donderdag en er is nog steeds geen offerte en geen knoop doorgehakt. En dit terwijl de grote vakantieperiode hier aanbreekt …
En die vakantieperiode breekt ons nu al op, want terwijl ons nieuwe badmeubel al een week of drie klaar staat om geplaatst te worden, is het er nog steeds niet en hoorden we gisteren dat het dus niet meer voor de vakantie gaat lukken: het wordt eind augustus. Gdvrdgdvr. Er zijn ergere dingen, maar het is toch ook frustrerend. Oorzaak van de problemen: de eveneens bestelde douchebak is later afgeleverd en kan nog wel net vóór de vakantie geplaatst worden, maar het meubel dan dus niet meer. Kunnen we dan douchen in onze nieuwe bak? Nee, want de douchewand moet eerst precies opgemeten worden en wordt dan pas besteld. Men is nu bezig met het sloopwerk en het zou morgen verder allemaal af moet zijn, morgen, domani, jeweetwel, niet vandaag.
    Maar uiteindelijk komen alle zaken toch écht wel af, want eens blijken domani en oggi toch samen te vallen. Na een hoop gepuzzel en gepieker is afgelopen zaterdag dan toch eindelijk de nieuwe antenne + schotel op het dak geplaatst   en hebben we de beschikking over honderden pulpkanalen, waar we onderuitgezakt met bier en chips van kunnen gaan genieten. Maar ook de Nederlandse en Italiaanse zenders zijn nu weer beschikbaar. De BBC ontbreekt nog, want het probleem met de drie satellieten op één parabool bleek onoplosbaar. Dat wordt een tweede parabool, op termijn. De antennista van een paar huizen beneden met zijn roddels en pokkehonden is toch aardig slagvaardig gebleken en heeft zijn woorden waargemaakt. De nacht na de installatie brak hier het zoveelste noodweer uit en werd de antenne-installatie aan de ultieme proef blootgesteld, met succes: alles staat er nog en het dak is er niet afgerukt.
Maar eerlijk is eerlijk, zelf maken we alles ook niet in één keer af. Daar zijn allerlei oorzaken en uitvluchten voor, maar die hebben de Italianen natuurlijk zelf ook. De inpandige elettricista hier ter plaatse ontpopt zich nu als falegname, timmerman, want hij heeft zich op de binnendeuren geworpen. Probleem: oude sloten die vastgeschilderd zitten, waarvoor geen handgrepen meer te krijgen zijn, met een afmeting die ook niet meer bestaat  ecc ecc. Na veel gezoek en rondgevraag zijn er nu moderne sloten gevonden die wel passen, mits er wat beitelwerk uitgevoerd wordt.   En daar is onze falegname al een dag of wat mee zoet. Volgende probleem: de scharnieren, ok ouderwets, niet meer te krijgen ecc ecc. De oplossing wordt nu waarschijnlijk dat een smid ze voor ons op maat gaat maken. Gisteren langsgeweest en hij zou (misschien) domani terugbellen. De deuren hangen nog niet.
Zelf heb ik samen met Vera het eind van ons terrein afgerasterd met ijzerdraad, langs de al bestaande palen. Dit op advies van (alweer) Francesco, die het vervelend vindt dat er iemand met een trekker tussen zijn wijngaarden rijdt. Die iemand rijdt daarvoor eerst over ons terrein en dat is aan de trekkersporen ook goed te zien. Om onze goede wil te tonen spannen we dus maar wat draadjes, zonder te weten wat we precies los gaan maken. Want wie is die "iemand"? Na de eerste poging vond Francesco het nog niet goed genoeg en hebben we er nog een betonnen paal bijgeplaatst. Maar daarmee moet het gez... afgelopen zijn, vinden we. Gelukkig is hij de afgelopen dagen niet wéér langsgeweest.
   En vandaag heb ik nog maar eens een wandeling uitgezet en dit keer in één poging goed. Een rondje van anderhalf uur via de “high road” naar het noorden en dan de wijngaarden in, dalend naar het dal van de Scuropasso. Onderweg leuke uitzichten op de villa, Saar laten drinken bij een moderne pozzo, waterput (er zit dus wel degelijk water vlak onder de grond, dat biedt perspectief) en laten zwemmen in de Scuropasso zelf: de route leidt naar een leuk zwemplekje voor Saar, waar zelfs hoogzomer voldoende water staat. Nu nog een goede beschrijving maken en de Sunflowergids heeft een tweede (derde?) korte rondwandeling.
En de dames? Die vermaken zich prima, naar het schijnt, maar het wachten is op hun gastbijdrage aan de blog, waarop ze al dagen zitten te broeden. Vele foto’s zijn verzameld, nu de tekst nog. Ondertussen koken ze alweer voor de twee avond achter elkaar voor ons en hebben ze ons vanochtend gekortwiekt, in verband met de opnieuw gestegen temperaturen hier. Blijf attent op de aankomende bijdrage!

Il cavatappi

Gisteren was het weer zondag en dus een daagje voor toeristische activiteiten. We besloten tot een ritje door het gebied ten oosten van St Maria, richting San Damiano al Colle. Dit gebied kenmerkt zich door een mooi komvormige dal, met aan de bovenrand een reeks van leuke karakteristieke plaatsjes. Maar voor we zover wáren! Na het vertrek tegen   een uur of 11 /12 reden we eerst richting Castana en streken in het plaatselijke dorpje direct weer neer voor kerkbezoek en koffie. Afstand tot ons huis ca. 1 km.



   In hetzelfde Castana deden we ook ons eerste vluchtige contact op, of liever Saar deed haar contact op want ze kwam Arco tegen, een Saar-achtig hondje van 6 jaar. Een praatje met de eigenaar (door ons, niet Saar) leverde wat informatie op over de vlooienbestrijding. Die krengen zijn hier resistent tegen allerlei bekende middelen, wat we tot schade en schande (door Saar) al gemerkt hadden. Dat wordt weer een bezoekje dierenarts voor het juiste recept/middel. De padrone van Arco wist ook te bevestigen dat er juist vanmiddag een feest was met Agnolotti e Bonarda in Canetto Pavese. Dat hadden in het café net ook gelezen! We kregen nu een goede routebeschrijving en gingen fluks op weg, want het was toch al gauw weer een kilometer rijden! Precies op tijd schoven we aan bij de dorpelingen, zo’n veertig in getal, om voor een habbekrats wat ravioli en inderdaad bonarda naar binnen te schuiven. Dit gold voor wat de ravioli betreft ook voor Saar, want die kreeg van verschillende gasten een plastic bordje met het heerlijke goedje voorgezet. We keken zo eens rond hoe dat er hier aan toe ging, observeerden wat en fotografeerden wat en gingen na een uurtje weer ons weegs. San Damiano al Colle, o ja dat was ons doel. Ook geweest en even een kerkje gedaan, maar verder niets want het was inmiddels siesta. Een slingerende tocht leidde naar Golferenzo, dat we nu ook eens, al wandelend, goed van nabij bekeken. En toen volgde de tweede leuke ontmoeting van de dag, met een amateurschilder, die net zijn galerie uitliep en ons aansprak. Kwamen wij uit Nederland? Het land van Van Gogh? Zijn favoriete schilder! We gingen mee zijn ateliertje in met de niet onaardige resultaten van zijn eerste schreden op het schilderspad. Sinds hij met pensioen was, kwam hij er eindelijk aan toe en had hij les genomen bij een privé-leraar in Pavia. Pavia, waar hij met zijn vrouw gedurende herfst en winter woonde. ’s Zomers kwam hij dan hier naar toe, naar het geboortehuis van zijn vrouw in het inmiddels aardig opgeknapte Golferenzo. Af en toe hield hij er zangavondjes met vrienden, want hij speelde zelf ook aardig gitaar. Italiaanse en Franse klassiekers. Waren er ook Nederlandse klassiekers, vroeg hij? Ja hoor zeiden wij en zetten Tulpen uit Amsterdam in en niet veel later schalde ook het Wilhelmus door de galerie. Het leek een heel vriendelijke man en hij zie dat hij nog eens zou langskomen ons huis te bekijken. We wachten af.   Wij vervolgden onze tocht naar het Museo del Cavatappi! Eindelijk, na vele eerdere pogingen, zou dit museum, het enige dat Montecalvo rijk is, nu dan toch door ons veroverd worden. En het was inderdaad open. Als eerste gasten van de dag (?) kregen we gelijk korting. Een aantal vitrines met soms vreemde constructies werden door ons met argusogen bekeken (want zelf hebben we eigenlijk alleen nog maar prut-dingen in handen gehad, alhier). Waar gaat dit eigenlijk over vragen jullie je nu natuurlijk af … ? Over een heel essentieel werktuig in dit land van wijn en nog meer wijn, te weten … kurketrekkers! Ter afsluiting kregen we nog een plaatselijke fles wijn mee, die we vervolgens ’s avonds meteen soldaat gemaakt hebben, want de flessen houden het hier niet lang uit. Wij wel! Zelf het museum bezoeken? Zie http://www.itineranet.it/montecalvo_versiggia/video/museocavatappi.mp4

novità?

ja alweer een weekje voorbij bijna zonder dat we er erg in hebben ... het lijkt Italië wel. De dagen schuiven voorbij en we weten nauwelijks nog welke dag van de week het is. 's Ochtends uitgebreid ontbijten met voor de niet-afvallers gezonde linksdraaiende yoghurt met meloen, sinaasappel, banaan en muesli en voor de anderen vette salami en mortadella.   Daarna wat gekeutel (door en met Saar) en leeswerk in de luie stoelen in schaduw of zon: I promessi sposi, Arry Pottèr, Hel Woudenberg, Annemarie Grewel of anderszins. Gaan we nog wat doen vandaag? Soms wel. Een ritje naar St Maria voor wat boodschapjes en een terrasje kopje koffie. Een bezoekje aan Stradella voor de autoverzekering, die pas in gang kan worden gezet als we ons gemeld hebben bij de   Motorizzazione in Pavia. Een ritje naar Pavia voor de motorizzazione en de bouwkundige ingenieur voor de offertes... Dat was gisteren en leverde een niet-geïmporteerde auto op, want we moeten nog 1 euro 33 bijbetalen en dat kan alleen op het postkantoor. Dachten we toch alles voor elkaar te hebben na het inwinnen van informatie bij het consulaat in Amsterdam en het consulteren van de website van de motorizzazione zelf... maar nee. De tarieven waren veranderd en ook hebben we een geautoriseerde vertaling van de APK-keuring nodig (heeft nooit iemand iets over gezegd/gemeld), die bij ons nu net verlopen is. Terug naar NL? Dachten we niet. Gelukkig kan de auto hier ook gekeurd worden op een manier die voor de import voldoende is, 15 min werk, 16 euro, maar daarvoor moeten we wel naar Bereguardo. En daarvoor moet een afspraak worden gemaakt en daarvóór moet er betaald zijn. OK, we komen volgende week wel weer terug voor de tweede poging. Dan maar een terrasje op piazza Vittoria, er zijn ergere dingen!
Dan de ingegnere: twee offertes zijn er binnen voor de verbouwingen. Van de ondernemer uit St Maria en van de BEAL group uit Milaan die zelf is aan komen lopen. De laatste lijkt het gunstigst, in ieder geval qua prijs. Bovendien zijn zij al enige ook komen kijken. Volgende week gaan we beslissen over wie, wanneer en voor hoeveel!
Ondertussen doet eenieder ook pogingen om wat wandelvertier uit te zetten. De dames wandelden naar Lirio, bezochten de plaatselijke bar en keerden naar een uur of anderhalf/twee heelhuids terug. Daarna gingen ze ook nog eens koken, twee dagen achter elkaar zelfs: ratatouille en lekkere pasta alla putana. Neemt daar een voorbeeld aan, toekomstige gasten! Vandaag probeerden de doorzetters onder ons een wandeling rond te krijgen die eerder was vastgelopen in de rulle wijngaardklei. De eerste poging om de route dan maar via de andere kant te benaderen, leidde weer naar de heenweg zelf. Maar bij de tweede afdaling hadden we succes: door bosachtige omgeving, wilde bloemenweides en onvermijdelijke wijngaarden kwamen we op het gewenste spoor uit. De eerste(?) rondwandeling voor de nieuwe Sunflower-gids Oltrepò is gereed! Als volgende doel staat Cigognola op het menu.
  Dezelfde dames werpen zich ook al op als tuiniersters en ontdeden het rozenperk van het kruipgras en de winde. Een volgend project betreft het repareren van de oprit met cement, al dan niet gewapend en het installeren van de aangeschafte hangmat.
Vandaag kwam opeens de idraulico langs om te melden dat de elettricista inmiddels weer beschikbaar was en zou langskomen. Hoeft niet meer, riposteerden wij, want we hebben onze eigen elettricista fai da te . Ook maar even de kosten van de pomp aangekaart. Néé, 300 euro had hij gezegd, geen 600: misverstandje. Tja.
  ’s Avonds bij het eten testen we wat wijntjes en bekijken we de altijd wisselende avondluchten, soms met Alpen-reliëf! Soms wordt er ook geblogd! Niet altijd prettig bij deze zwoele temperaturen, want het blijft hier maar warm, zodat piano piano een goed ritme is.