P&P

P&P, Pils en Piscina, in plaats van B&B, Bed & Breakfast? Nou nee, niet in plaats van maar erbij, ernaast, óók. P&P, daar hebben de Padroni na weer een dag hard werken in de hete zomerzon (wat een k..klimaat heeft dit land) wel zin an. Ook Thomas neemt soms een duik, zoals je kunt zien. Hij lijkt daarna opeens een stuk slanker. Jammer genoeg pakt het zwemmen bij de blogbuikpadrone (nog) niet zo drastisch uit.








Hoewel de eerder geplante grassen en bloemen de grond uitschieten en aanstalten maken om te gaan bloeien, om van de rozen maar niet te spreken, kopen de padroni ook nog steeds bij: struiken en bomen vooral de laatste tijd, want dat vult zo lekker. Het o zo moeizaam vergaarde huurgeld wordt meteen weer uitgegeven, de padroni hebben groene gaten in hun handen.
Deze keer sloegen we onze slag bij het hoveniersbedrijf van Luca, de vriend van de Nederlandse expat Linda, die we viavia hebben leren kennen. Luca gaf ons goed advies en een leuke korting, en nu wachten we op de bezorging van een klein woud aan groengoed. Daaronder drie Toscaanse pijnbomen, die we langs de voortuin hopen te mogen plaatsen (aan de rand van het stuk braakliggend terrein van buurman Antonio). De gaten voor de andere struiken en bomen worden alvast gegraven/gehakt.

Giardinaggio

Nu het weer zomerse trekjes begint te vertonen (we gaan richting 30 graden), wordt het steeds leuker en mogelijker en noodzakelijker om in de tuin te gaan wroeten. Het overal opschietende onkruid dat de tere nieuwe plantjes dreigt te gaan verstikken, dient getemd en liefst met wortel en tak te worden uitgeroeid. Op de knieën door de borders met een schepje en vorkje en steken maar. Bergen fout groensel blijven achter en worden naar de composthoop versleept. Die hoop ligt in de buurt van de al bijna helemaal gevulde groentetuin, waar de zaadmeester-padrone menig uurtje doorbrengt. De eerste oogst (zeer pittige radijsjes) is binnen. De meeste plantjes slaan goed aan en er staat ons een groenterijk dieet te wachten van bonen, erwten, wortelen, kolen, spruiten enz enz. Het uitgestrooide sierplantenzaad vergaat het een stuk minder: ielige afrikaantjes, niet opkomende papavers en andere misluksels. Gelukkig komt het vorig jaar al geplante spul vrijwel allemaal weer op, en is nu een stuk krachtiger en weerbaarder geworden. Zelfs enkele doodgewaande "kwijners" van vorig jaar schieten opeens uit de grond. We hebben een pioenroos met een knop (1) erin! We planten ook nog steeds bij en vullen aan, want de ruimte (we hebben het alleen nog maar over voortuin, parkeerplaats en het zwembadgedeelte) is nog lang niet gevuld. Door de eerste natte meiweken moeten de fruitboompjes en rozenstruiken wel gesproeid worden: einde biologische teelt. Een paar foto's van wat er in de tuin zoal te vinden is (of was):
   

Pubblicità!

Alweer een blog! Er valt hier namelijk bijna iedere dag wel iets te vieren (en vandaar het grote wijnverbruik ter Villa I Due Padroni). Eergisteren, op dezelfde dag als de 25-jarigheidsviering dus, verscheen in La Provincia Pavese, het provinciale dagblad dat in alle café's van de hele regio te lezen klaarligt, verscheen in dat blad zowaar een artikeltje mét foto over onze B&B!

Hierin staat min of meer te lezen dat het runnen van een B&B een leuke manier is om wat bij te verdienen, terwijl de bureaucratische rompeslomp gering is: je aanmelden bij de gemeente  en de prijslijst insturen naar de provincie (dat het vinden van het juiste formulier nog wel een zoektocht was en dat de provincie in het geheel niet reageert op mails, laten we maar even weg voor het gemak).
Hoe kwam dit zo? De publiciteits-padrone zat (uiteraard) achter de pc zaterdag en daar rinkelde de telefoon. "Signor Boets?" was de vraag, waarop de Smulders-padrone steevast "Si, sono io"antwoordt, als was hij getrouwd met een Boots én had hij diens naam overgenomen (moet er niet aan denken ... aan het laatste). Maar ja, signor Boets is nu eenmaal de B&B-houder ook al doet ondergetekende al het vuile en vuige adverteerwerk ( "spam" is my middle name).
Er volgden wat vage vraagjes van de zjoernaliesta zonder dat meteen duidelijk werd dat het om een artikel ging. Dat werd duidelijk toen hij om een foto vroeg om erbij te zetten. Komen we in de krant dan? Jazeker! En dan nog niet eens als één van vele B&B's in de streek, nee, als énige: dat werd pas duidelijk toen we de krant opensloegen. De provincia-man heeft zeker in Google gezocht op B&B oltrepo of zo, en ja, dan wordt duidelijk wat al dat gespem van de advertentie-padrone oplevert! Succes! Kicken!
Inmiddels hebben er al twee concurrerende B&B's contact opgenomen om eens te horen hoe wij dat allemaal gefixed hebben ...

Il Giubileo Venticinquennale

Het is dat de Outlook-Agenda zo attent was, anders was zelfs de feestneus-padrone het vergeten: het 25-jarig samenzijn van de padroni (destijds nog niet padroni geheten) gisteren, 10 mei 2010. Ach wat lijkt het alweer lang geleden, 1985! De Wells Fargo is niet meer, de IT is heengegaan, net als eigenaar Manfred, maar wij (i.t.t. de oude Willem Drees), WIJ zijn er nog. En samen. Zelfs de emigratie- en verbouwingsstress heeft ons niet uitelkaar kunnen spelen. Misschien dat het de gasten wel gaat lukken?

Dus alweer een jubileo, na het 50 jaar worden van de junior-padrone. Deze keer was er echter geen familie over en vanwege de vergeetachtigheid van de langzaam maar zeker aftakelende padroni zelf, waren er ook geen echte festiviteiten. De tenor-padrone bleef de hele dag in het ongewisse (Outlook-Aganda niet geconsulteerd), want de paar attente bellers werden door ondergetekende afgevangen. Ondergetekende-padrone die toch nog iets in zijn schild voerde, om het te doen lijken alsof hij er wél op tijd aan gedacht had ...

  Uiteraard ging het alsnog mis, want er is ook nog een attente=niet-Boots schoonzus (sorry Nel, jij was wel op tijd) in de familie, die belde waarna de vergeetboek-padrone opnam en alsnog werd ingelicht. Over het 8 jarige huwelijksjubileum althans, NIET over de 25 jarige samensmelting. Snapt u het nog? (Men dient te weten dat de trouwdag van de padroni in 2002 op dezelfde dag viel, niet toevallig, als de dag van hun samenkomen, 17 jaar eerder!).

De verrassing kon dus toch nog worden doorgezet. De tenor-padrone ging ter kerkkoorke/koorkerke en de feestneus ging aan de slag met waxine-lichtjes, binnen en buiten, en wachtte tenslotte met Thomas op het balkon op de terugkeer van Odysseus. Die dus heel verrast was. Vooral door de 25. IS HET AL ZOLANG??? Ja dank je wel ...

En zij ledigden nog een heerlijke rosé/roze spumante en rolden/tolden de echtelijke sponde in.

PS De getalfetisjist-padrone ziet nu opeens dat de eerder genoemde reeks 8*8, 7*7, 6*6 nu is uitgebreid met 5*5 (=25 tenslotte)!!! En dat allemaal in het jaar 2010 = 2*10 10 = 10 10 10 . Als dit jaar de wereld niet vergaat, vergaat ie nooit meer ...

Montalbo

Op een zonnige zondagmiddag besluit je (te laat om nog ergens echt naar toe te gaan) toch maar een ritje te gaan maken. Je strandt in een onooglijk dorpje, moet wachten op het passeren van een lokale wielrenwedstrijd en besluit in het altijd binnen handbereik gelegen barretje wat te gaan drinken en lunchen. Heerlijke focaccia! Als de wielrennerij voorbij is, sukkel je verder en passeert een klein, maar zo te zien eeuwenoud gehucht. Montalbo(?). Even langs dat kasteeltje met torentje rijden. Het blijkt privébezit, maar de poort staat open, dus ... En zo snuif je weer eens wat bijzondere cultuur op. Prachtig sfeervol gebouw, schitterende uitzichten. Zomaar, op een zondagmiddag. Niets gedaan, niets gepland, toch leuk.
     

Ospite in casa sua

  Gast in eigen huis, dat waren we een paar dagen geleden, op uitnodiging van Werner en Kirstin, die voor een weekje het Oostenrijkse Innsbruck voor de Oltrepo verruild hadden. “Aber diese Ruhe!”, riep Werner na de eerste dag al, vol enthousiasme over dit Toscane van het Noorden,  “Besser gibt es doch nicht”. Hij hief zijn armen ten hemel. Zijn tevredenheid kwam tot uiting in een feestelijke diner voor de gastheren, op het terras. Aanstaande gasten, neemt hieraan een voorbeeld J!

  Werner houdt van vis en had voor de gelegenheid de Esselunga leeg gekocht: vooraf een soort inktvis-carpaccio, dan een schelp-gebeuren met heerlijke saus en vervolgens een lekkere roggemootdingetje, super "cuisson" gegaard. Alleen het toetje kwam uit een “pakje”, maar dat zagen we niet meer, in het donker. Om te zien wat we eigenlijk aten, moest er eerst een flitsfoto van gemaakt worden.

Tijdens het eten werd gezellig gekout (en gekauwd), over paarden (Kirstin) en Innsbruck en het Italiaanse leven. De wijn vloeide rijkelijk en de gesprekken werden al wat onsamenhangender (maar dat hoorden we zelf niet, want het was al donker), toen Werner binnen in de verblijfsruimte aan een samenvatting? van zijn beoogde Dan Brown-achtige thriller over een moord in Venetie begon. Zou het ooit afkomen, vroeg ook hij zich af, want de research, die nam zóveel tijd. Werner houdt van avontuur en iets nieuws en is van alle markten thuis: koken dus, schilderen, reizen, schrijven. Hij houdt van het leven, zoals hij zelf zei, alleen gaat het veel te snel voorbij! Net als het verblijf bij de padroni: stampvoetend pakte hij zaterdag zijn sportbolide in: “Ich will noch nicht!”.

We zien ze nog wel terugkomen, september misschien, met of zonder paard, met of zonder boek. Maar zeker mét levenslust (en bolide). (Ze waren ook gek op Thomas en die poseert dan ook met hen op de afscheidsfoto, maar onze wolf is niet meegegaan hoor!)

Raggiungere la Cinquantina

Nu de Abraham-padrone na dagen dan toch zijn roes heeft uitgeslapen, beseft hij het opeens ten volle: het is 5-0 voor Vadertje Tijd. Die 5 staat nog steeds raar, de 0 gek genoeg niet …
De overtocht van ene naar gene zijde van de 50-grens verliep niet zonder rumoer en gedoe. Uiteraard, want er was een Rotterdamse delegatie paraat om de aanstaande Abraham een duwtje in de kreunende rug te geven: “Schiet op, jij óók 50+!”. Was het uit solidariteit, of was het gewoon de kift?

De padrone ontwaakte op de ochtend van de 14e

ruw uit zijn zoete dromen (of bittere nachtmerries?) door getoeter en het op het bed springen van een paars versierde Thomas. Drie geesten van Florence Nightingale stonden aan het bed en verkondigden dat de padrone diende op te staan om naar het bad te worden begeleid. Aldus geschiedde (keus was er niet!). De langbeen-padrone werd gedwongen om zich met zijn stijve rug in het kinderbad te vouwen, om zich door borstels en ander martelwerktuig te laten bewerken. Opeens zag de visioen-padrone het beeld van een verzorgingstehuis voor zich, anno 2030: “Sustèr, sustèèèr, waar is m’n gebììit?”. Ruwe handen en dito –doeken ontdeden het nog jonge padrone-vel daarna van de opperhuid.

Het ging weer beddewaarts, want het volgende onderdeel was de Keatle-therapie. Ook Thomas deed hieraan mee. Het bloed gutste de kietelgevoelige padrone door de nog niet verkalkte aderen.
De padrone mocht zich daarna eindelijk aankleden en aan de ontbijttafel plaatsnemen.

Daar werd hij onderscheiden in de versierselen van de 50plusser-orde, inclusief (helaas niet roze) bril met bijpassende tekst. Het ontbijt was bescheiden en licht: een rosé-champagne met een prikje, een hapje, een vorkje. Het kon niet eenvoudiger. Dit in verband met de aanstaande verjaarslunch.








De kado’s had de joechei-padrone eigenlijk al binnen (i-Pod, kaartjes Scala), maar toch was er nog een hilarische speurtocht uitgezet, waarbij de padrone allerlei flauwekul-kado’s en een paar echte moest zien te vinden. Handleiding: 2pr, 3pvw,  6p nw enz. Hoe het gelukt is weten we nog steeds niet, maar alles is gevonden!
De al aangekondigde lunch genoten we bij hondenopleidingscentrum Il Biancospino en bestond uit hondenbrokken … ? Toch niet, want Gabriela had voor ons gelukkig een echte mens-menu samengesteld. Ze is nu eenmaal een mensen-mens. Lekkere quiche en frittatta en worstwaren, Russisch ei vooraf, gnocchi met spinazie en ricotta, rosbief met heerlijke aardappeltjes en een echte chocoladetaart toe. Met 18 kaarsjes, want de kouwekant-padrone had dit uitje natuurlijk zelf georganiseerd en aangekondigd dat het zijn 18-jarige verjaardag betrof. Wat grif werd geloofd! (vooral omdat Gabriela zelf beweerde 1 jaar oud te zijn).
De rest van de dag werd zonnend en ronkend doorgebracht.

En nu is de oude-lul-padrone uit zijn roes ontwaakt en zit hij met de brokken … 50+! L

Gelukkig staat hij hierin niet alleen:

http://bitchvandebovenbouw.web-log.nl/een_klas_vol_pubers/2010/03/bitch-is-50.html